بیانیهی "شورای جوانان و دانشجویان چپ"

به مناسبت ۱۶ آذر، روز دانشجو

شانزده آذر امسال در شرایطی فرا میرسد که جنبش جوانان و دانشجویان در بخشهای وسیعی از دنیا قلب تپنده مبارزات مردم جهان است. از والاستریت در آمریکا تا التحریر در مصر دانشجویان و جوانان خشمگین رادیکالترین مبارزین میادین و خیابانها هستند. اعتراض به سرمایهداری در کشورهای امپریالیستی با مبارزات مردم در کشورهای تحتسلطه گره خورده و بسیاری از دانشگاهها در این کشورها تبدیل به میدان نبرد شده است. این پیوند مبارزاتی حکایت از دخالتگری جوانان و دانشجویانی دارد که مبارزات خود را ارتقا داده و در تغییر جهان نقش بازی میکنند. ابتکار عملهای این دانشجویان در کوران مبارزهی حاد طبقاتی در گوشه و کنار دنیا راهگشا و الگوی ارزشمندی برای مبارزات مردم ستمدیده جهان است.

امسال ۱۶ آذر در شرایطی فرا میرسد كه مبارزات محدود و پراكنده در دانشگاهها به نسبت سالهای گذشته، مانند  اعتراضات دانشجویی سهماههی اخیر در زنجان، مازندران، شهركرد، ورامين، يزد، پلیتكنيك، خواجه نصير و علم و صنعت ادامه دارد. علیرغم اینکه جنبش دانشجویی با افت سیاسی روبرو شده، حرارت آتش زیر خاکستر آن برای دوست و دشمن به راحتی احساس میشود. جنبش دانشجويی شرايط متفاوتی را به نسبت سالهای قبل تجربه میکند و نمودی از حضور و فعالیت نسلِ قبلی فعالان چپ در دانشگاه مشاهده نمیشود. نسل جوانتری وارد دانشگاه شدهاند که گویی رابطهای با تجربهی نسل قبل از خود که مراسم ۱۶ آذر سرخ را برپا میداشتند ندارند. انتظاری در دل فعالین و نیروها و جوانانِ تازهوارد و رادیکال است و چشمبهراه دیدن موج نویی هستند. همه پرسشگر و در تکاپوی شناساییِ راز این آرامش ظاهری هستند.

سئوال اساسی پیش پای فعالین جنبش دانشجویی اینست؛ چرا آتش جنبش دانشجویی شعله نمیکشد؟ چرا در شرایطی که با اوضاعی نوین در سطح  جهانی روبرو هستیم، جنبش دانشجویی ایران ساکت مانده است؟

از جوانب گوناگونی میتوان به این سئوال پرداخت اما پاسخ کلیدی را باید در ضعف فاکتور ذهنی جستجو کرد. منظور از فاکتور ذهنی حضور فعال نیروهای انقلابی و کمونیست در جنبش دانشجویی ایران است. تاریخاَ هر زمان جنبش کمونیستی نسبتا قدرتمندی موجود بوده، جنبش دانشجویی تحت تاثیر آن انرژی خلاقهاش شکوفا شده و نقش سیاسی پیشرویی در جامعه ایفا کرده است. هرچند خصوصیات جنبش دانشجویی خاص خودش است و باید حیات سیاسی آن را مستقل از سایر جنبش های اجتماعی بررسی کرد اما به هر حال ما امروز باید نگاه کنیم در جنبش دانشجویی چه داریم و چه نداریم. از آنچه داریم کدامها میتوانند مبارزهی ما را ارتقا دهند و کدامها نقش مانع را بازی میکنند و باید موانع را در حد توان از پیش پا برداشت. بدون تلاش برای حل این ضعف اساسی نه جنبش دانشجویی از وضعیت کنونی خارج خواهد شد و نه جامعه شانس آن را خواهد یافت که شاهد تغییرات اساسی و رادیکال باشد. اوضاع عینی در سراسر جهان برای انقلاب مساعد است، بدون شک دیر یا زود نیز جنبش دانشجویی ایران دوباره اوج خواهد گرفت اما بدون جنبش کمونیستی این مقاومت عادلانه به جنبشی آگاهانه برای انقلاب بدل نخواهد شد. طرح شعارهای مشخص، امکان برپایی اعتراضات هدفمند و ... نیاز به چنین دید و افقی از مبارزه دارد.

آنچه که به طور عمده اجازه نمیدهد جنبش دانشجویی به میدان بیاید، موضوع فقدان افق و آرمان رهاییبخش و روشن است. این دقیقاً مشکلی است که مبارزات مردم از خاورمیانه و شمال آفریقا تا اروپا و آمریکا با آن روبرو هستند. به ویژه در شرایطی که مدام بر پییچیدگی صحنه سیاسی افزوده میشود، حضور قطبی کمونیستی برای تشخیص درست از نادرست و دوست از دشمن از اهمیت حیاتی برخوردار است. در غیراینصورت جنبشهای مردمی بر مبنای تضادهای میان جناحهای مختلف حاکمان مرتجع جهان (از بنیادگرایان مذهبی تا قدرتهای امپریالیستی)  قطببندی میشوند و انرژیشان به هرز میرود.

"شورای جوانان و دانشجویان چپ" در تلاش برای شکلگیری و تقویت این قطبِ انقلابی است. ما به سهم خود تلاش میکنیم تا افق و آرمان رهاییبخش را با جنبش دانشجویی پیوند زنیم. افق و آرمانی که در پرتو جمعبندیهای علمی انتقادی از تجارب مثبت و منفی انقلابهای کمونیستی تر و تازه شدهاند. تنها با پیوند میان این دو جنبش است که میتوان راه را برای پیشرویهای بزرگ گشود و جنبش تودهای انقلابی، سیاسی، رزمندهای علیه رژیم جمهوری اسلامی در دانشگاههای کشور به وجود آورد. از همهی رفقای دانشجو میخواهیم که آستینها را بالا زنند، ما را یاری دهند تا با همفکری و مبارزهی مشترک طرحی نو در اندازیم.

۱۶ آذر ۱۳۹۰

http://shorayejavanan.com/

iranianfederation@gmail.com