سحر نیازی:

روبان بنفش

اول سپتامبر ۲۰۱۱

خشونت خانگی مسئلهای خصوصی نیست و نباید در محیط خانه دفن شود. چرا که این پدیده همچون قارچی سمی در محیطی تاریک و مملو از خشونت تغذیه و به سرعت رشد خواهد کرد. باید مسئله خشونت  خانگی از عمق به سطح جامعه بیاید و چهرۀ زشت خود را نشان دهد. فقط با بروز و نمایش بیپرده چهره زشت خشونت است که میتوان برای درمان آن چاره اندیشید. زنان باید خشونت همسر، پدر و برادر خود را نشان دهند نه اینکه بر آن سرپوش بگذارند. قربانیان خشونت به همان اندازه مسئول هستند که فرد خشونت کننده.

در راستای تحقق همین هدف جمعی از زنان ایران در حرکتی بسیار عملی گامی  به پیش برداشته و با ربانهای بنفش  و کارتهایی که به همراه داشتند به خیابانها آمدند تا بیپرده و بدون عینکهای سیاهی که کبودیهای چهره را بپوشاند، خشونت علیه زنان را به نمایش گذارند. پُر واضح است که جامعۀ سنتی با آموزشهای پوسیده و منسوخ "سکوت در برابر خشونت" چنین حرکتی را برنمیتابد. چنانکه در گزارش نیز آمده، برخی زنان به آنان توصیه میکنند که چهرهات را بپوشان، مشکلات خانوادگیات را به مردم نشان نده، و از این قبیل توصیهها که زن را با کوهی از درد و زخم در پستوی خانه حبس میکند تا صدایش را نشنوند و کبودیهایش را نبینند.

اما تلاش برای شخصی و خصوصی کردنِ  خشونت خانگی علیه زنان همانا شدت و مشروعیت بخشیدن به خشونت است. جامعه و به ویژه زنان ما باید بدانند که پدیدۀ خشونت، پدیدهای اجتماعی است و باید زشتی و عمق فاجعه به نمایش گذاشته شود و دربارۀ آن بحث شود تا سدهای محکم سنتی درهم شکسته شده و صدای زنان رنجدیده به گوش رسد. نگاهی به آمارهای خشونت علیه زنان و کودکان، تجاوزهای جنسی فردی و گروهی، قتلهای ناموسی، اسیدپاشیها و دیگر معضلات جامعۀ سنتی نشان میدهد که این پدیده به سرعت درحال رشد است و از پروندۀ فردی به مسئلهای اجتماعی تبدیل شده است که اگر چارهای برای آن اندیشیده نشود، اگر آموزشهای لازم به کودکان، مردان و زنان داده نشود، بزودی گریبان همۀ خانوادهها را خواهد گرفت.

اجازه ندهیم زنانی که مورد خشونت کلامی و جسمی قرار میگیرند تا ابد قربانی و مترود باقی بمانند. این زنان توانایی آن را دارند که خود حامیان ِ دیگر زنان باشند، همچنان که در این حرکت ِ روبان بنفش همین توانایی را به نمایش گذاشتند.