سحر نیازی:

 

خشونت علیه همجنسگراها

 

اعدام سه نفر در خوزستان به دلیل دگرباش بودن مرا برآن داشت در این باب بنویسم. اینچنین اعدام‌هایی جنایت است. قوانین خشونت‌آمیز از دیر باز در جامعه ایران حاکم بوده و هست. این بار این قوانین سخت‌تر و سخت‌تر از قبل برای همجنسگرایان و دگرباشان به مرحله اجرا درمی‌آید.

 

همجنسگرایی پدیده‌ای ذاتی و ژنتیکی است که معمولا از همان دوران کودکی بروز داده می‌شود. نمی‌توان گفت فردی یک‌روزه تبدیل به یک همجنسگرا و دگرباش می‌شود. تمایل نداشتن به جنس مخالف و ارتباط با همجنس خود را نمی‌شود انحراف دانست. اینرا هم اجتماع و هم خانواده‌ها باید بپذیرند که فرد همجنسگرا انحرافات اخلاقی و مذهبی ندارد. اما چگونه؟ باید به خانواده‌ها در این زمینه اطلاع‌رسانی شود. این مسئله به دلیل ناشناخته بودنش برای بعضی خانواده‌ها قابل‌قبول نیست و چنانچه یک عضو خانواده دگرباش باشد اغلب به عنوان بیمار و منحرف شناخته می‌شود و در بعضی موارد شاهد مجازات از طرف خانواده‌ها هستیم. اما همجنسگرایی یک بیماری روانی و انحراف نیست بلکه یک مسئله ذاتی و درون فردی است. اتحادیه روانشناسی آمریکا نیز در سال ۱۹۷۳ همجنسگرایی را از لیست بیماری‌های روانی خارج کرد. امروزه در غرب به این پدیده به عنوان different sexual activities یا فعالیت‌های جنسی متفاوت نگریسته می شود. مشکل از دید قانونگزاران جمهوری اسلامی ایران است که با دید امروزی به وقایع نگاه نمی‌کنند. دید و عقیده آنان فرهنگ و باورهای برگرفته از تفکر دینی حاکم در ایران است. دقیقا مثل مذهب که در ایران تک‌مذهبی است و سایر مذاهب و دیانت‌ها چون مسیحیت و بهایی و غیره از طرف حکومت اسلامی ایران سرکوب می‌شود و مجازات دارد.

 

جامعه ایران به جای آنکه نسبت به حقوق همجنسگرایان آگاه باشد و احترام بگذارد و همینطور به جای آگاهی دادن به خانواده‌ها، به سرکوب و مجازات اینگونه افراد می‌پردازد. حقوق همجنسگرایان حقوق بشر است. جمهوری اسلامی ایران حتی تغییر قوانین را که به صورت توافقنامه‌ای بوده امضاء نکرده است. دقیقا مثل کنوانسیون رفع تبعیض از زنان که هیچوقت امضا نشد. دولت ایران این تغییرات را مغایر با شرع اسلام و فرهنگ اسلامی می‌داند و از این‌رو فقط به سرکوب آنان و صدور حکم‌های شلاق و اعدام می‌پردازد.

 

اما این قوانین خشونت‌آمیز تا کی باید ادامه داشته باشد و چرا حکم اعدام برای این گونه روابط خودخواسته که از روی اجبار نیست و هیچگونه آسیبی نه به جامعه و نه به کسی می‌زند باید در نظر گرفته شود.