قطعنامه مشترک به مناسبت روز جهانی کارگر

اول ماه مه ۲۰۱۱ - ۱۱ اردیبهشت ۱۳۹۰

اول ماه مه روز جهانی کارگر، روز اتحاد و اعتراض جهانی کارگران به ستم و نابرابری نظام سرمایهداری است. این روز یادآور مبارزات کارگران جهان برای دستیابی به حقوق انسانیشان است. کارگران ایران همراه با کارگران جهان این روز را گرامی میدارند و هر ساله در اعتراض به شرایط غیرانسانی خود در این روز گرد هم آمده و به هر طریق برای به دست آوردن حقوق حقه خود فریاد برمیآورند.

شور و شعف و رزمندگی کارگران در روز اول ماه مه و اعتراض آزادانه میلیونی آنان به شرایط زندگیشان در اکثر نقاط دنیا در حالی جهان را به لرزه  میآورد که کارگران ایران علاوه بر محرومیت از حقوق اجتماعی خود از قبیل برپائی تشکل و اعتراضات  خیابانی، هر روزه  و هر لحظه در معرض شدیدترین تهاجمات به زندگی و معیشت خود قرار دارند. هر گونه اعتراض و حقخواهی کارگران با بازداشت و زندان پاسخ میگیرد، با طرح موسوم به هدفمند کردن یارانهها که سرمایهداری حاکم با پشتیبانی نهادهای بینالمللی سرمایهداری اجرای آن را آغاز کرده است در حال تباه کردن بیش از پیش زندگی و معیشت میلیونها خانواده کارگری هستند و کسی حق اظهار نظر آزادانه در این باره را ندارد. با افزایش سرسامآور قیمتهای انرژی و تعطیلی کارخانهها هر روزه صدها و هزاران کارگر به صف میلیونی بیکاران رانده میشوند و در همین حال بیمه بیکاری را بیش از پیش به ضرر کارگران تغییر میدهند. اقدام به اخذ فرانشیز در بیمارستانها و مراکز درمانی تامین اجتماعی  از کارگران میکنند و معیارهای دیگری برای حقوق بازنشستگی میتراشند. بیمه کارگران ساختمانی را در هزارتوی راهروهای اداری ابتر میکنند و در حالیکه اقدام به افزایش سرسامآور قیمتهای کالاهای اساسی کردهاند حداقل دستمزد کارگران را به طور توهینآمیزی ۹ درصد افزایش میدهند.

از نظر ما همه اینها برای میلیونها خانواده کارگری مستاصل از تامین حداقل معیشت در شرایط کنونی، معنائی جز درماندگی بیشتر برای گذران زندگی و تحمیل فقر و فلاکتی روزافزون بر آنها ندارد. اما ما کارگران نظارهگر مرگ تدریجی خود و همسر و فرزندانمان نخواهیم شد، ما تعرض هر روزه به زندگی و معیشت خود را برنخواهیم تافت و متحد و یکپارچه در مقابل فقر و فلاکت و بیحقوقی اجتماعی تحمیلشده بر خود ایستادگی خواهیم کرد. در این راستا ما کارگران ایران با ابراز انزجار از وضعیت موجود، همگان را در تمامی نقاط کشور به طرح متحدانه و سراسری خواستها و مطالباتشان فرامیخوانیم و در شرایط حاضر خواهان تحقق بیدرنگ مطالبات زیر هستیم:

۱- آزادی بی قید و شرط  برپایی تشكلهای مستقل کارگری، اعتصاب، اعتراض، راهپیمائی، آزادی احزاب، تجمع و آزادی بیان و مطبوعات حق مسلم ما است و این خواستهها باید ضمن برچیده شدن کلیه نهادهای دستساز دولتی از محیطهای کار و زندگی، به عنوان حقوق خدشهناپذیر اجتماعی كارگران و عموم مردم ایران به رسمیت شناخته شوند.

۲- ما جامعهای را که اقلیتی صاحب ثروت و سرمایههای کلان باشند و اکثریتی هم نان شب نداشته باشند برنخواهیم تافت. از نظر ما افزایش ۹ درصدی دستمزدها به ویژه با توجه به اجرای طرح قطع یارانهها و افزایش سرسامآور هزینههای زندگی اهانت به منزلت انسانی و حق حیات کارگران است. ما تعیین چنین سطح دستمزدی را تحمیل بیش از پیش فقر و فلاکت مطلق بر میلیونها خانواده کارگری میدانیم و با رد شیوه کنونی تعیین دستمزدها مصرانه خواهان توقف اجرای طرح قطع یارانهها و تعیین دستمزدها توسط نمایندههای واقعی کارگران بر اساس بالاترین استانداردهای زندگی بشر امروز هستیم.

۳- ما خواهان محو قراردادهای موقت و سفیدامضا، برچیدهشدن شرکتهای پیمانکاری و انعقاد قرارداد مستقیم و دستهجمعی، تامین امنیت شغلی کارگران و رعایت بالاترین استانداردهای بهداشت و ایمنی در محیطهای کار و زندگی هستیم.

۴- دستمزدهای معوقه كارگران باید فورا و بی هیچ عذر و بهانهای پرداخت شود و عدم پرداخت آن بایستی به مثابه یك جرم قابل تعقیب قضائی تلقی گردد و خسارت ناشی از آن به كارگران پرداخت شود.

۵-  اخراج و بیكارسازی كارگران به هر بهانهای باید متوقف گردد و تمامی كسانی كه بیكار شده و یا به سن اشتغال رسیدهاند باید تا زمان اشتغال به كار از بیمه بیكاری متناسب با یك زندگی انسانی برخوردار شوند.

۶- به رغم اینکه سازمان تامین اجتماعی با دسترنج و پول کارگران به یکی از نهادهای دارای ثروت نجومی در ایران تبدیل شده است، این سازمان با قرار گرفتن در چرخه سود و سودآوری سرمایه تنها به فکر کاهش خدمات درمانی و دریافت فرانشیز از کارگران بیمار است. ما بیمههای تامین اجتماعی را حق مسلم تمامی آحاد جامعه میدانیم و خواهان اداره این نهاد به دست نمایندههای منتخب کارگران در سراسر کشور هستیم.

۷- ما ضمن محكوم كردن هر گونه تعرض به اعتراضات کارگری و مردمی، خواهان لغو مجازات اعدام و آزادی فوری و بی قید و شرط کلیه کارگران زندانی و دیگر جنبشهای اجتماعی از زندان و توقف فوری پیگردهای قضایی علیه آنان و برچیدهشدن فضای امنیتی موجود هستیم.

۸- ما خواهان لغو کلیه قوانین تبعیضآمیز نسبت به زنان و تضمین برابری کامل و بی قید و شرط حقوق زنان و مردان در تمامی عرصههای زندگی اجتماعی، اقتصادی، سیاسی، فرهنگی و خانوادگی هستیم.

۹- ما خواهان برخورداری تمامی بازنشستگان از یك زندگی مرفه و بدون دغدغه اقتصادی و رفع هرگونه تبعیض در پرداخت مستمری بازنشستگان و بهرهمندی آنان از تامین اجتماعی و خدمات درمانی هستیم.

۱۰- کار کودکان باید ملغی گردد. برخورداری کودکان و والدین آنها از تامین اجتماعی گسترده و کامل، امكانات آموزشی رفاهی و بهداشتی یكسان و رایگان جدا از موقعیت اقتصادی و اجتماعی خانوادگیشان، نوع جنسیت و وابستگیهای ملی و نژادی و مذهبی میباید به رسمیت شناخته شود.

۱۱- ما دگرگونیخواهی را حق مسلم تمامی انسانها در سرتاسر جهان  میدانیم و با حمایت قاطعانه از مبارزات و اعتراضات مردمی در تمامی کشورهای خاورمیانه، هر گونه سرکوب اعتراضات مردمی و بند و بست دولتها برای سمت و سو دادن به تغییرات از بالای سر مردم و دستاندازی و دخالت از سوی آنها در سرنوشت مردم کشورهای خاورمیانه را قویا محکوم میکنیم.

۱۲- ما بخشی از کارگران جهان هستیم و اخراج  و تحمیل هرگونه تبعیض بر کارگران مهاجر افغانی و سایر ملیتها را به هر بهانهای محکوم میکنیم.

۱۳- ما ضمن قدردانی از تمامی حمایتهای بینالمللی کارگری و مردمی از مبارزات كارگران در ایران و حمایت قاطعانه از اعتراضات و خواستههای كارگران در سراسر جهان خود را متحد آنان میدانیم و بیش از هر زمان دیگری بر همبستگی بینالمللی كارگران برای رهایی از مشقات نظام سرمایهداری تاكید میكنیم.

۱۴- اول ماه مه باید تعطیل رسمی اعلام گردد و در تقویم رسمی كشور گنجانده شود و هر گونه ممنوعیت و محدودیت برگزاری مراسم این روز ملغی گردد

زنده باد اول ماه مه

زنده باد همبستگی بینالمللی كارگران

۱ مه ۲۰۱۱ - ۱۱ اردیبهشت ۱۳۹۰

سندیكای كارگران شركت واحد اتوبوسرانی تهران و حومه

اتحادیه آزاد كارگران ایران

هیئت بازگشایی سندیكای كارگران نقاش و تزئینات ساختمان

هیئت بازگشائی سندیکای فلز کار مکانیک

كانون مدافعان حقوق كارگر

كمیته پیگیری ایجاد تشكلهای كارگری

كمیته هماهنگی برای كمك به ایجاد تشكل های كارگری