فرانتس کافکا:

ما و زندگی

ما دیگر نه در فضای محدود بشری، بلكه كه در سیارهی كوچك گمشدهای زندگی میكنیم ... كه میلیاردها جهان بزرگ و كوچك در میانش گرفتهاند. آسمان، دهان باز كرده است. و ما در این مغاك، روز به روز آزادی حركت فردی خود را از دست میدهیم. گمان میكنم دیری نگذرد كه ناچار شویم حتی برای بیرون آمدن از اتاق و رفتن به حیاط خانهی خودمان هم، گذرنامه مخصوصی در دست داشته باشیم. جهان وسعت میگیرد، ولی ما به درون گودال تنگ كاغذهای اداری رانده میشویم. آنچه مطمئن است، تنها این صندلیهائی است كه در این لحظه رویش نشستهایم. زندگی ما در مسیر خطی مستقیم میگذرد، در حالی كه هر یك از ما دهلیزی سردرگم است. این است كه به رغم عذابی كه میكشیم، فاجعهزدهی مضحكی هستیم.

از گفتگو با كافكا صفحه ۱۲۹