بهرام رحمانی:

bahram.rehmani@gmail.com

تابوی «پرده بکارت» در ایران!

چند روز پیش در وبسایتی به نام «پایگاه ۵۹۸» گزارش را خواندم که در آن آمده بود اخیرا یکی از واردکنندههای محصولات آرایش بهداشتی اقدام به واردات گسترده پرده بکارت مصنوعی از کشور چین نموده است این در حالیست که مدت زیادی از دعوا معروف دانشگاه الازهر مصر در مورد پرده بکارت مصنوعی با کشور چین (به عنوان بزرگترین تولیدکننده این محصول) نگذشته است.

«پرده بکارت»، به خصوص در فرهنگ مسلمانان، ناموس جامعه است و نشانه پاکدامنی دختر. از این رو، به باور روحانیون حکومتی در حکومت اسلامی ایران، «وارد نمودن و ترویج استفاده از این گونه ابزار راه را برای ترویج فساد در جامعه باز میکند» بنابراین، باید جلو آن را گرفت.

اما نکته جالب فروش این محصول طبق این گزارش در آنجاست که این محصول از طریق پست جمهوری اسلامی ایران و همراه با یک فیلم آموزشی عرضه میشود؟!

در این گزارش از مقامات و مسئولین حکومت اسلامی، سئوال شده است که «این محصول از چه طریقی وارد کشور شده است؟ آیا از مجاری رسمی و گمرکات قانونی و یا از طریق قاچاق؟ اگر از طریق مجاری قانونی وارد شده است مسئولین امر با چه توجیهی اجازه واردات محصولاتی را میدهند که عفت عمومی و امنیت خانوادگی جامعه را هدف قرار داده است و اگر از طریق قاچاق وارد کشور شده است به چه دلیل واردکنندگان آن به راحتی امکان تبلیغ و فرش آن را از طریق سایتهای اینترنتی دارا هستند و چرا مسئولین قضایی با آن برخورد مقتضی را نمینمایند.»؟!

مضمون این گزارش نشان میدهد که پایگاه انیترنتی منتشرکننده آن، وابسته به باندهای حکومتی است. زیرا در آخر گزارش خود، خطاب به مقامات حکومتی، چنین تاکید میکند: «به امید آن که نهادهای نظارتی در مقابل فروش این چنین محصولاتی واکنش سریعی را از خود نشان دهند تا حریم جامعه به آلودگیهای پنهان مبتلا نگردد.»

از روزگاران قدیم، مادران در گوش دختران زمزمه میکنند که زیاد جستوخیز نکنید؛ نباید سوار اسب شوید و نباید از بلندی بپرید و... به محض این که دختر بچه کمی بزرگ شد باز هم مادران در گوش او زمزمه میکنند که این کارها برای شما خطرناک است زیرا احتمال دارد پرده بکارت شما پاره شود. این افسانه و تابو در طول تاریخ، بدون هیچگونه پایه علمی دهان به دهان منتقل شده و به یک سنت جان سختی به ویژه در جوامعی که متاثر از خرافات مذهبی (اسلام، مسحیت، یهودیت و...)، تبدیل شده است.

در جامعه ایران و در برخی جوامع دیگر، دختری که پرده بکارت خود را به هر دلیلی از دست داده باشد جنس دست دوم به حساب میآید. دختری که این پرده را از دست داده است حتی خطر مرگ نیز او را تهدید میکند. در خانوادهای که دختر پرده بکارت نداشته باشد آن خانواده در جامعه به حدی سرافکنده میشود که احتمال دارد اعضای خانواده دست به یکی کنند و دختر نگونبخت را به قتل برسانند. به عبارتی پرده بکارت کالایی است که بر سر آن به نوعی خرید و فروش میشود. در حالی که به غلط و به طور سنتی نام آنرا پرده گذاشته اند در صورتی که پردهای در کار نیست تا چه برسد که پاره شود.

از سوی دیگر، پارگی احتمالی پرده بکارت باید به صورت یک راز مهم و ناموسی خانواده مخفی بماند تا زمانی که دختر شوهر داده میشود به دکتر مراجعه میکنند تا پرده او را بدوزد و در شب زفاف قطره خونی جاری شود تا معلوم گردد دختر، یعنی کالایی که به خانه شوهر فرستاده شده دست دوم نبوده است. البته دوختن پرده بکارت برای بسیاری از پزشکان منبع درآمد بزرگی است به طوری که چند سال پیش این مساله آن قدر دامنه وسیعی پیدا کرده بود که اسم رمز آن را «گلدوزی» گذاشته بودند.

گفتیم که پرده وجود ندارد و دکتری که این کار را انجام میدهد فقط بخیههایی به اطراف آلت تناسلی زن میزند و آن را کمی تنگتر میکند تا هنگام همبستر شدن بر اثر فشار خون جاری شود.

همیشه این جمله زشت و زننده خطاب به دختری که پرده بکارت ندارد چنین تکرار میشود: «عفت عمومی جامعه را به خطر انداختهاید؟!»

براساس گزارشات متقاضیان این عمل از سن ۱۴ ساله تا ۴۸ ساله هستند و مراجعان از دختران مانتوئی گرفته تا زنان چادر و مقنعهای را در برمیگیرد. همچنین از خانوادههای آزادتر و سکولارتر گرفته تا خانوادههایی  به شدت مذهبی. از طبقات مختلف جامعه از طبقات فقیر و بیسواد گرفته تا خانوادههایی که ثروتمند و دارای تحصیلات آکادمیک یا مدارک بالایی هستند را در برمیگیرد.

تحقیقات پزشکی نشان داده است که حدود ۶۰ درصد زنان آسیایی «پرده حلقوی ارتجاعی» دارند که به سادگی پاره نمیشوند و در حین آمیزش جنسی نیز کش میآیند ولی دکتر با معاینه میتواند سائیدگی در لبههای پرده رو تشخیص دهد.

در گزارشی خواندم که قیمت عمل هم در نزد هر دکتر و مامائی فرق می کند به ویژه این که مطب کجای شهر واقع شده است؛ بالای شهر یا پایین شهر. در حکومت اسلامی ایران، این کار یک عمل رسمی و قانونی نیست و پزشکان و ماماها به طور غیرمستقیم حاضر به جواب دادن برای انجام این کار هستند عموما مشتریهای خود را توسط واسطهها و اشخاص دیگر میپذیرند.

قیمت دوختن پرده بکارت، از ۲۰۰ هزار تومان قیمت شروع میشود و تا چند میلیون تومان بالا میرود. ولی معمولا در حد میانگین ۴۰۰ تا ۵۰۰ هزار تومان هم تمام میشود. اغلب قیمتها بستگی به بضاعت مالی دختر و یا خانواده او دارد.

مواردی نیز وجود دارد که علاوه بر خود عمل یک جراحی پلاستیک، از لیزر برای از بین بردن رد و جای زخمها هم انجام میگیرد که در این صورت دیگر پزشک قانونی هم نمیتواند آن را کشف کند و درصد بسیار کمی برای تشخیص آن باقی میماند. البته قیمت چنین عملی تا ۲ میلیون تومان نیز بالغ میشود.

یک پزشک جراح ترمیم پرده بکارت، دوختن پرده بکارت را چنین توضیح میدهد: «جراحی ترمیمی پرده بکارت یا هیمنورافی به منظور ترمیم پرده بکارت ازاله شده (Defloration) کاربرد دارد. هیمنورافی از کلمههای هیمن (Hymen) به معنای غشا و رافی (Raphe) به معنای بخیه یا دوختن مشتق شده است. پرده بکارت، به صورت یک پرده یا غشا ظریف است با پوششی از بافت اپی تلیوم شاخی است که مدخل واژن را بسته است.

این عمل به منظور ترمیم، بخیه، دوختن و یا حتی ساخت پرده بکارت پارهشده در بیشتر کشورها و به خصوص ایران و تمام کشورهای جهان سوم که وجود خونریزی واژینال از پرده در شب عروسی مهم و دال بر باکرگی زن شمرده میشود، انجام میگیرد و در بسیاری از کشورها از جمله ایران این عمل جراحی غیرقانونی میباشد و حتی در آمریکا در کلنیکهای خصوصی انجام میپذیرد.

این عمل جراحی به دو صورت بیهوشی کامل و بیحسی موضعی انجام میگیرد و شامل سه روش مختلف جراحی میباشد:

۱. در این روش از یک غشا بدون جریان خون (artificial bloodlike substance) ساختهشده از کپسولی ژلاتینی حاوی خون مصنوعی استفاده میشود. این نوع جراحی ترمیمی پرده بکارت چند روز قبل از ازدواج انجام میگیرد و در آسیای شرقی رواج بیشتری دارد.

۲. در این روش که اصطلاحا برای ساخت یک پرده بکارت جدید به کار میرود، یک فلپ از لایههای دیواره واژن استفاده میشود که حاوی مجموعهای از مویرگهای خونی میباشد. در این روش به بیماران توصیه میشود تا ۳ ماه پس از عمل جراحی ترمیمی پرده بکارت از نزدیکی خودداری کنند.

۳. در این روش با بخیه لبههای پرده بکارتی که در اثر تجاوز یا حمله و نزدیکی دچار پارگی شده است و از آن زمان زیادی نمیگذرد انجام میشود.

هر چند که وجود فرهنگهای متفاوت انجام این عمل جراحی را برای عدهای لازم و اجباری میکند و انواع روشهای نزدیکی بدون پاره شدن پرده بکارت نیز وجود دارد.

یکی دو سال پیش نیز محصولی به بازار ایران آمده بود که کپسول ژلاتینی و حاوی ماده رنگ خون هست و ۲۰ دقیقه قبل از نزدیکی با قراردادن آن در واژن میتواند خونریزی بکارت در اولین نزدیکی رو ایجاد میکند.

این عمل نیاز به بیهوشی موضعی دارد و معمولا ۳۰ دقیقه تا ۴۵ دقیقه طول میکشد. یعنی در اشخاصی که یکی دو هفته به شب عروسیاش مانده یک کپسول رنگی را در پشت محل دوختهشده قرار میدهند. و یا این که دهانه واژن رش به هم میدوزند. البته مثل همه عملها، در دوختن واژن نیز احتمال عفونت وجود دارد بنابراین، فقط باید رعایت بهداشت و کار سنگین نکردن تا ۲۴ یا ۴۸ ساعت پس از عمل ضروری است.

بدین ترتیب، گروههای مافیایی حکومت اسلامی، هر کالایی خواستند وارد کشور میکنند و هر جنایتی خواستند سر جامعه میآورند و در یک کلام کسب سود بیشتر و قدرت بیشتر دین و ایمان و مرام و ایدئولوژی سران و مقامات حکومت اسلامی را میسازد. خرافات مذهبی هم تا آن جا که در خدمت ثروت اندوزی و قدرت است در ابعاد کلان در جامعه تولید میشود.

این حکومت جانی برخورد دو فاکتو با جامعه دارد که به سودش است. مثلا مواد مخدر را گروههای مافیایی وابسته به حکومت در جامعه توزیع میکنند اما معتاد نگونبخت را میگیرند و تحت شکنجههای روحی و جسمی قرار میدهند تا اعتیاد خود را ترک کند و یا اعدام میکنند. در حالیکه توزیعکنندگان کلان مواد مخدر نه دستگیر و زندانی میشوند و نه اعدام میگردند. چرا که به باندهای مافیایی حاکمیت وصلند.

در مورد وارد کردن پرده بکارت مصنوعی به کشور هم دست حکومتیان و گمرکشان و مقاماتشان در کار است در حالی که اگر پزشکی و یا مامایی که پرده را ترمیم میکند گیر بیفتد به عنوان مجرم دستگیر و زندانی و جریمه میکنند. این ریاکاری حکومت اسلامی را میتوان در همه زمینههای اقتصادی، سیاسی، اجتماعی و فرهنگی به سادگی نشان داد.

البته شرایطی زنان در ایران، بسیار متفاوت از نقاط دیگر جهان است. در این کشور، زنان هیچ تکیهگاه قانونی و اجتماعی در مقابل تعرض حکومت اسلامی و قوانین زنستیز آن و گرایش مردسالاری ندارند.

زنان در حاکمیت جمهوری اسلامی ایران، نه تنها به طور سیستماتیک سرکوب میشوند، بلکه در بسیاری از عرصههای زندگی خصوصی نیز چون زمان کودکی، جوانی و ازدواج باید احساسات و عواطف و خواستهای خود را به کلی فراموش کنند و همواره مطیع قوانین ضدزن حکومت و سیاستهای آن و هم چنین افکار ارتجاعی و متجاوز مردسالاری در درون خانواده و جامعه باشند.

فرهنگ و سنت و قوانینی که به مرد حق هرگونه روابطی را میدهد، و زن را تنها به اطاعتپذیری در جامعه و خانواده و پذیرش فرودستی دعوت میکند بهغایت ارتجاعی و غیرانسانی است که هر انسان برابریطلب و آزادیخواه و چپ و سوسیالیست موظف است به نقد و طرد آن در جامعه سهمی ادا کند. به عبارتی، نه تنها توهین و تحقیر به زن، عملی غیرانسانی و ارتجاعی است، بلکه توهین و تحقیر کل جامعه است. از این رو، همه شهروندان بدون توجه به جنسیت و ملیت، وظیفه دارند بر علیه فرهنگ و سنن و قوانین ضدزن زن موضع بگیرند و در راستای برابری زن و مرد بکوشند. پس تبعیض جنسیتی در جامعه و خانواده به هیچوجه توجیهپذیر نیست و هیچ شهروند انساندوستی نیز نباید ستم بر زنان را تحمل کند.

سرکوب از طریق مساله بکارت نیز آن چنان در سنتهای جامعه و قوانین حکومت در جامعه و خانواده تعمیق پیدا کرده است که کمتر کسی جرات میکند آن را مورد نقد قرار دهد.

برای مثال، آیتالله مرتضی مطهری، در کتاب «قوانین حقوقی زن در اسلام»، تاکید می کند که ضعف جسمانی زن در برابر مرد وجود دارد، اما بلافاصله بعد از آن بیان میافزاید که زن باید حیا و عفاف داشته باشد، و خود را رایگان در اختیار مرد قرار ندهد، و به اصطلاح شیرین بفروشد. (کتاب قوانین حقوقی زن در اسلام، نوشته آیتالله مرتضی مطهری)

بسیاری دیگر از روحانیون و سران حکومت اسلامی چون مطهری، با آن که ظاهرا سعی در نشان دادن «مقام زن دارند»، اما به جامعه القا میکنند که زن باید «شان و مقام فرودست» خود در جامعه را بپذیرد و حالت سکوت و انفعال در پیش گیرد. در واقع تبلغیات مذهبی و مردسالاری در جامعه مبنی بر «حیا و عفاف و باکرگی زنان» توسط روحانیون و گرایشات کهنه و عقبمانده جامعه، عاملی برای سرکوب زنان و کنترل احساسات و عواطف آنان است.

آيتالله العظمى سيدعلى خامنهاى، رهبر حکومت اسلامی، پرده بکارت را چنین توصیف کرده است: الف. تشخيص مفهوم بكارت در موارد مختلف فرق مىكند و در هر صورت در مورد شرطيت اجازه ولى (پدر يا جد پدرى) براى ازدواج دختر باكره در موارد سهگانه (ازاله بكارت توسط دست و امثال آن، عقد بدون ازاله و آميزش بدون ازاله بكارت) بايد احتياط شود و از ولى اجازه گرفته شود.

ب. باكره نبودن عيب نيست ولى بكارت صفت كمال است. والله العالم.

آيتالله العظمى ناصر مكارم شيرازى: بكارت در رسائل مختلف مفاهيم مختلفى دارد در آنجا كه اجازه پدر لازم است منظور از باكره كسى است كه ازدواج نكرده باشد ولى بكارت در عرف عام كه به صورت شرط ضمنى بر دختران شرط است آن است كه پرده مخصوص محفوظ باشد و نبودن آن عيب است يا به تعبير ديگر مخالف شرط ضمنى محسوب مى شود.

الف. با توجه به ماده ۱۱۲۸ قانون مدنى، زوجى كه هنگام ازدواج شرط بكارت نموده باشد اگر بعد از ازدواج معلوم شد كه با زوجه جماع شده هرچند پرده بكارت سالم و موجود و از نوع حلقوى باشد داراى حق فسخ خواهد بود، زيرا منظور از بكارت در درجه اول همان عدم نزديكى است.

ب. با توجه به آنچه كه در بالا گفته شد تكليف بند «ب» معلوم است.

ج. اكراه زن و زايل شدن بكارت اگر به عنف هم باشد تاثيرى در قضيه نخواهد داشت و كماكان زوج حق فسخ خواهد داشت.

د. همين كه معلوم شد زوجه فاقد بكارت است حق فسخ براى زوج تحقق پيدا مىكند و فرقى نم كند كه فقدان بكارت در اثر افتادن از بلندى باشد يا بيمارى.

ه. اطلاع يا عدم اطلاع خانواده دختر نيز از اين مسأله قبل از عقد تأثيرى در حكم مسائل بالا ندارد.

و. عدم اطلاع خود دختر هم از اين موضوع نيز تاثيرى در تحقق حق فسخ براى زوج نخواهد داشت چون زوج با شرط دارابودن بكارت براى دختر با او ازدواج نموده است.

خمينی، میگفت: «شرافت زن اقتضا میکند که هنگامی که از خانه بيرون میرود سنگين و باوقار باشد، در طرز رفتار و لباس پوشيدنش هيچگونه عمدی که باعث تحريک و تهييج شود به کار نبرد. عملا مرد را به سوی خود دعوت نکند. زباندار لباس نپوشد، زباندار راه نرود، زباندار و معنیدار به سخن خود آهنگ ندهد، چه آنکه گاهی اوقات ژستها سخن میگويند، راه رفتن انسان سخن میگويد، طرز حرف زدنش يک حرف ديگری میزند...»

فراتر از همه در مورد «پرده بکارت» در حکومت اسلامی ایران، اتفاقی روی داده است که شاید در هیچ کجای دنیا روی نداده است. در بیش از سه دهه حاکمیت جمهوری اسلامی، برخورد حقارتبار و غیرانسانی با زن در هیچ جای دنیا دیده نشده است؛ مامورین امنیتی - پلیسی حکومت اسلامی، پس از آن که به هر دليل درست يا نادرستی، خانمی را در خيابان، مهمانی و يا هر مورد ديگری دستگير یا بازداشت كردهاند، دادگاه او را به پزشكی قانونی معرفی کرده و وضعيت بكارتاش را  كه خصوصی ترين حوزه هر انسانی است مورد بررسی قرار دادهاند! حتی چند سال پیش ایسنا، خبر معاینه دختران برای بررسی سلامت (بکارت) آنها را مخابره کرد. اين برخورد از ديد هر انسانی جنایت و حقارتبارترين نوع برخورد با یک انسان است و جسم و روان و اعتماد به نفس يك انسان (زن) را به ورطه نابودی میكشاند و چه بسا بسياری از زنان كه به هر دلیلی بکارت خود را از دست دادهاند با مواجهه با این نوع برخوردهای زشت و غیرانسانی دچار ناراحتی روحی شدید شوند و دست به خودکشی هم بزنند.

بدین ترتیب، یکی از مسائلی که جنسیت زنان را در برخی نقاط جهان، به ویژه در ایران تحت حاکمیت ارتجاعی و مردسالار جمهوری اسلامی به شدت تحت تاثیر قرار داده است، «تابوی» باکره بودن یا نبودن زنان است. طرح این مساله و ایجاد تابویی چون باکرگی، همواره در تاریخ مطرح بوده است. اما به مرور زمان و با آگاهی بشر، این تابو نیز هم چون تابوهای دیگر شکسته شده و کمرنگتر شده است. هرچند که این مساله تنها محدود به ایران نیست. اما در سایر کشورها، به ویژه در غرب و کشورهایی که مذهب نقش چندانی در روابط و مناسبات سیاسی و اجتماعی حاکم بر جامعه ندارد این تابو، با گذشت زمان کمرنگ شده است. بنابراین، باکرگی رابطه مستقیمی با سنت و مذهب و فرهنگ حاکم در جامعه دارد. در نزد افکار مذهبی و سنتی، معیار «زن خوب»، باکره بودن او است. مساله و سنتی که قرنها پیش از دوران بردهداری، فئودالی و سپس سرمایهداری مطرح و بازتولید شده است و امروز نیز هم چنان در برخی از نقاط جهان ادامه دارد.

از سوی دیگر، تابوی باکرگی، تنها به سنت و مذهب محدود نیست، بلکه این مساله در تفکر مردسالاری نیز آن چنان تئوریزه شده و نهادینه شده است که از آن، به عنوان دستاویزی برای فرودستی زن و تطمیع و استثمار بیشتر او، بهرهبرداری میشود. از این رو، در بسیاری از موارد وجود قوانین غیرانسانی و تبعیضآمیز و نابرابر ستم بر زنان را به مراتب سنگینتر و غیرقابلتحملتر میکند.

نهایتا پرده بکارت «افسانه» و «تابو» و جز تحقیر و اسارت زن، معنی و مفهوم دیگری ندارد. چنین تفکری به غایت عقبمانده و ارتجاعی است که اصولا با رشد آگاهی عمومی جامعه، باید از فرهنگ عمومی جامعه طرد شود. از این رو، باید تعارفات و فرهنگ «شرم» را کنار گذاشت و در مورد آن دست به روشنگری زد.

اولین شرط، مصون نگاه داشتن کودکان و جوانان در ایران، به ویژه دختران از آسیبهای اجتماعی و عوارض روابط جنسی زودهنگام و بیماریهای مقاربتی، آموزش جنسی آزادانه و مستقیم آنها، با اتکا به دستاوردها و آموزشهای علمی جهانشمول در مدارس و دانشگاهها و کوتاه کردن دستدرازی مذهب به آموزش و پرورش کودکان و جوانان است. بیشک مذهب باید به طور کلی از دولت جدا گردد؛ مذهب باید کاملا امر خصوصی افراد تلقی شود و در هیچ یک از عرصههای آموزش و پرورشی و قضایی و غیره کمترین دخالتی داده نشود. در زندگی خصوصی نیز قوانین باید طوری تنظیم شود و فرهنگ سیاسی و اجتماعی برابریطلبانه نیز طوری نهادینه شوند که هیچ پدر و برادر و شوهر مذهبی و مردسالار، جرات نکنند دختر و زن را از حقوقشان در خانواده و جامعه محروم سازند و به آنها زور بگویند.

ضروری است این جمله معروف سیمون دو بوار را همواره در ذهن خود داشته باشیم: «هیچکس زن به دنیا نمیآید، بلکه زن میشود.» یا این که جمله معروف مارکس «آزادی زن، معیار آزادی جامعه است» را باید همواره باید در جامعه تبلیغ کنیم. بنابراین، بحث بر سر جنسیت و فیزیولوژی انسان نیست، بلکه اساس بحث بر سر نقد آن وظایفی است که جامعه، زن را متعهد به انجام آنها میکند؛ بحث بر سر نقد فرودستی زن و جنس دوم دیدن آن است. مهمتر از همه بحث اصلی، بر سر برقراری برابری واقعی زن و مرد در همه عرصههای اقتصادی، سیاسی، اجتماعی و فرهنگی در جامعه است!

پنجشنبه بیست و نهم اردیبهشت ۱۳۹۰ - نوزدهم می ۲۰۱۱