کمیته دفاع از آزادی و برابری در ایران — وین:

اول ماه مه، روز تجلی همبستگی کارگران و زحمتکشان

بار دیگر کارگران سراسر دنیا روز جهانی همبستگی طبقانی و مبارزاتی خود را در شرایطی برگزار میکنند که بحران فراگیر اقتصادی و سیاسی، جهان سرمایهداری را در بر گرفته است. این اوضاع بحرانی چه در کشورهای متروپل و چه در کشورهای پیرامونی اوضاع و تحرکات سیاسی متفاوتی را موجب گشته است. از جانب امپریالیستها،  جنگافروزی و انواع توطئهها، و از جانب تودهها و کارگران مقاومت هر چه بیشتر و مبارزههای بسیاری را دامن زده است. اردوی کار و سرمایه هر چه بیشتر رودررو قرار گرفتهاند. اعتصابات و اعتراضات سال گذشته در اروپا نظیر یونان، فرانسه، اسپانیا و اخیراَ انگلستان بیانگر این واقعیتاند .

هماکنون  و به دنبال خیزش تودهها، کارگران و زحمتکشان در خاورمیانه و شمال آفریقا، تلاشهای دولتهای سرمایهداری بزرگ در به  انحراف  کشاندن و کنترل مبارزات آزادیخواهانه آنان را شاهدیم.

در کشور ما نیز وضعیت زیستی و اجتماعی کارگران، مزدبگیران و زحمتکشان به دلیل تعرض همهجانبه به حقوق بنیادین کارگران و تودهها و پایمال کردن هر گونه آزادیهای سیاسی و اجتماعی و حتی فردی، به علت حاکمیت استبدادی جمهوری اسلامی به مراتب اسفناکتر شده  است. در سال گذشته باز هم بر دامنه یورش حکومت و کارفرمایان به سطح زندگی و حقوق کارگران افزوده شد. دولت سرکوبگر احمدینژاد و مجلس ارتجاعی با تصویب قوانین، لوایح و مقررات جدید و طرح ریاکارانه یارانهها به سطح معیشت کارگران و زحمتکشان یورش بیشتری آوردهاند، و به سوءاستفاده از ارتش بیکاران پرداختند تا روابط ظالمانه میان کارگر و کارفرما را تداوم بخشند. سیاست ضدمردمی سالیان دراز حکومت اسلامی موجب افزایش بیکاری، سلب امنیت شغلی، افزایش قراردادهای موقت کار، گسترش سلطه شرکتهای پیمانکاری، کاهش خدمات درمانی و بهداشتی، افزایش ساعات کار، گسترش کار کودکان و زنان خیابانی شده است و به طور خلاصه گرانی، فقر و فلاکت فزایندهای را برای کارگران و زحمتکشان به همراه داشته است.

سال گذشته تودههای به جان آمده اعتراضات و تظاهرات خیابانی خود را ادامه دادند و تنها از ۲۵ بهمن تا ۲۶ اسفند علیرغم سرکوبهای شدید و همه جانبه حکومت اسلامی، ۵ بار به مناسبتهای مختلف به تظاهرات پرداختند و شعارهای رادیکال در نفی رژیم و ولایتش سر دادند. جنبشهای دانشجویی و زنان نیز فعال بودهاند. کارگران و مزدبگیران نیز با صدها حرکات اعتراضی، تظاهرات، تحصن و راهپیمایی در سراسر کشور اعتراض خود را به وضعیت موجود نشان دادند. آنان علیرغم سرکوب اعتراضاتشان و زندانی شدن فعالین کارگری نظیر منصور اسانلو، ایرج مددی، علیرضا شهابی و دیگران به مقاومت و مقابله خود تدوام بخشیدند  تنها در فروردین سال جدید اجتماع اعتراضی کارگران کشتوصنعت و کارگران برق تهران در مقابل مجلس، تجمع اعتراضی کارگران پالایشگاه آبادان، اعتراضات صنفی کارگران برق کرمانشاه، راهپیمایی کارگران و کارمندان مخابرات راه دور شیراز و اعتصاب ده هزارنفری کارگران مجتمع پتروشیمی اهواز با درخواست قرارداد مستقیم و افزایش دستمزد به مدت ده روز نمونههای  بارز آنند.

مهمترین خواستهای کارگران عمدتاَ صنفی است، خواستهایی چون: پرداخت حقوق معوقه – که بخشاَ تا یک سال و بیشتر نیز پرداخت نشده –، افزایش دستمزد، لغو قرارداد موقت، خدمات اجتماعی و بیمه و حق داشتن تشکل مستقل و آزاد کارگری را شامل میشوند.

در سال گذشته حق داشتن تشکل مستقل کارگری و به ویژه  سندیکایی، ضرورت، نقش و اهمیت آن در بعد بسیار وسیع و فراگیر برای کارگران و مزدبگیران بسیار مطرح بوده است و در این رابطه با تلاشهای فداکارانه گامهایی نیز به جلو برداشتهاند. با این حال، علیرغم آمادگی ذهنی و افزایش آگاهی و خوداتکایی کارگران برای سازمانیابی و افزایش دامنه فعالیت آنها و با وجود افزایش حمایت و همبستگی اتحادیههای کارگری بینالمللی از آنان، جنبش احیاء و یا ایجاد سندیکاها و یا اساساَ تشکلیابی مستقل هنوز با دشواریها و موانع جدی روبرو است. اصلیترین مانع همانا نبود شرایط دمکراتیک است که علت اصلی آن نیز وجود حاکمیت جمهوری اسلامی و اعمال سیاستهای سرکوبگرانه و ضدکارگری آن است. برداشتن این مانع نیازمند همبستگی و اتحاد جنبشهای کارگران و زحمتکشان، زنان و دانشجویی و همچنین نیازمند همبستگی و حمایت احزاب و سازمانهای کارگری با دیگر سازمان ها و نهادهای اجتماعی، مدنی و دمکراتیک دیگر جنبشهای احتماعی است.

زنده باد همبستگی طبقاتی و مبارزاتی کارگران!

زندانی سیاسی آزاد باید گردد!

سرنگون باد رژیم جمهوری اسلامی!

کمیته دفاع از آزادی و برابری در ایران –  وین

۵ اردیبهشت ۱۳۹۰

http://azadibarabari1.wordpress.com/