ناتو یکصدمین روز حمله نظامی به لیبی را برگزار میکند

(به انضمام تحلیلوارۀ ا. م. شیری)

http://www.warandpeace.ru/ru/news/view/59377/

برگردان: ا. م. شیری

www.eb1384.wordpress.com

ناتو روز دوشنبه ٢٧ ژوئن، یکصدمین روز حمله نظامی به لیبی را برگزار میکند. انتظار میرود به مناسبت این روز، پنجهزارمین حمله به مواضع ارتش دولتی انجام گیرد.

در عینحال، به عقیده کارشناسان، در تمام این مدت نیروهای ائتلاف به موفقیت چشمگیری دست نیافتهاند. اگر چه روزهای اول [حمله]، ارتش لیبی واقعا به وضعیت شوک دچار شده و از بنغاری عقب نشست، اما در مدت سه ماه بعد، جبههها تغییر نکردند. مناطق اجدابیا و میسوراتی کما فی السابق خط مقدم جبهه هستند.

شورشیان فقط در مناطق کوهستانی غرب لیبی توانستند به سوی طرابلس پیشروی کنند. خبرها حاکی از آن است که آنها تنها ١٠٠ کیلومتر با پایتخت فاصله دارند ولی تحلیلگران شک دارند که ارتش دولتی اجازه دهد آنها این فاصله را طی کنند.

علاوه بر آن، ناتو واقعبینانه به مسئله نگاه میکند. اوآنا لونگسکو(Oana Lungescu)، سخنگوی پیمان آتلانتیک شمالی اعلام کرد: «ارتش قذافی سه ماه پیش در اطراف بنغازی مستقر بود و شهر میسوراتی را به آتش کشید. تفاوت را ببینید».

خبرهای امروز صبح حاکی از آن است که نمایندگان دولت لیبی مذاکره با شورشیان بنغازی را آغاز کردند. گفته میشود در این دیدار گویا در باره سرنوشت خود قذافی که همچنان در طرابلس به سر میبرد، مذاکره میشود.

اما این مسئله منتفی نیست که امروز دادگاه بینالمللی حکم بازداشت رهبر لیبی را که میتواند مانع ادامه گفتگوها شود، صادر کند.

تحلیلواره مترجم در ارتباط با خبر فوق

این خبر از نگاه سادهاندیشانه، هیچ موضوع تازهای در بر ندارد و همگان بر موارد آن مطلعند. ولیکن، با کمی تعمق، منظره به شدت خوفناک دیگری در مقابل چشم هر تماشاگر بیطرفی ظاهر میگردد. زیرا:

١ـ اگر بپذیریم تروریسم:

ـ یعنی کاربرد نیروی نظامی برای نیل به مقاصد سیاسی، اقتصادی و غیره؛

ـ یعنی، کشتار و ویرانی برای ایجاد رعب و وحشت در میان مردم؛

ـ یعنی، زیر پا گذاشتن قوانین و مقررات بینالمللی، استقلال و حاکمیت مستقل کشورها و حق تعیین آزادانه سرنوشت خلقها؛

در این صورت، پیمان آتلانتیک شمالی (ناتو) یک تشکیلات کاملا تروریستی محسوب میشود.

٢ـ ناتو یکصد روز پیش به بهانه جعلی دفاع از مردم غیرنظامی لیبی در مقابل حمله نیروهای دولتی به این کشور حمله کرد.

ـ اگر در صحت خبر فوق مبنی بر اینکه در یکصدمین روز حمله به لیبی، پنجهزارمین حمله به مواضع ارتش دولتی را انجام داده؛

ـ اگر در خوشبیانهترین حالت، فرض کنیم که در هر عملیات جنگندههای ناتو ۵ تن از مردم غیرنظامی لیبی را کشته شده است. بگذریم از اینکه معمولا کمترین آمار تلفات غیرنظامیان در هر مورد بیش از ١۵ نفر بوده است، چنین نتیجه حاصل میشود: تاکنون ناتو دستکم ٢۵٠٠٠ هزار نفر غیرنظامی لیبیایی را به بهانه دفاع از غیرنظامیان کشته است.

ـ اگر این منظره رقتانگیز را در کنار مناظر کریه فراری دادن یک میلیون نفر کارگر خارجی از لیبی، آوارگی و مهاجرت اجباری صدها هزار نفر از مردم این کشور در داخل و خارج از میهن و همچنین خرابیهای ناشی از بمبارانهای جنونآمیز مناطق مسکونی و مراکز شهری و آزمایش تسلیحات جدید نظامی بگذاریم، در مجموع یک تابلو شدیداًَ تهوعآوری از «بشردوستی» و «دمکراسی» امپریالیستی به دست میآید.

٣ـ در خبر فوق گفته میشود: «نمایندگان دولت لیبی مذاکره با شورشیان بنغازی را آغاز کردند... این مسئله منتفی نیست که امروز دادگاه بینالمللی حکم بازداشت رهبر لیبی را که میتواند مانع ادامه گفتگوها شود، صادر کند». با عطف توجه به اینکه دادگاه بینالمللی لاهه درست همان روز ٢٧ ژوئن چنین حکمی را صادر کرد، با قاطعیت تمام میتوان گفت: مسئله شورش مسلحانه در لیبی از همان ابتدا محصول توطئهها و دسایس امپریالیسم غرب بوده که امروز نیز با استفاده ابزاری از دیوان بینالمللی لاهه، اسب تروای دیگر امپریالیسم، در مسیر مذاکره بین شورشیان تحت امر خود با نماینگان دولت لیبی موانعی ایجاد میکند.

٤ـ آیا حکم دیوان کیفری لاهه معتبر است؟

ـ اگر از نظر دور نداریم که اغلب سازمانها و نهادهای معتبر بینالمللی، از جمله آنها و به ویژه شورای امنیت سازمان ملل متحد و دیوان کیفری لاهه پس از تکقطبی شدن جهان از اوایل سالهای٩٠ سده بیستم، در اثر خیانتهای مزمن دولت مافیایی روسیه و سیاستهای همیشه مرموز چین (کشورهای صاحب حق وتو در شورای امنیت) همواره ضمن تأئید لشکرکشیهای استعمارگرانه و تروریسم دولتی کشورهای امپریالیستی (طبق تعریف فوق)، قطعنامههایی در تحریم کشورهای «نامطلوب» امپریالیسم و حکم تعقیب، بازداشت و محاکمه سران و رهبران ممالک در هم کوبیده شده را صادر کردهاند؛

ـ اگر فراموش نکنیم که دیوان کیفری لاهه حکم تعقیب و مجازات هیچیک از سران و مقامات بلندپایه کشورهای امپریالیستی و در رأس آنها آمریکا، انگلیس، فرانسه، آلمان، اسرائیل و...، از جمله بیل و هیلاری کلینتون، تونی بلر، جرج بوش، شارون، نتانیاهو، باراک اوباما، کامرون، سارکوزی، راس موسن، و بسیاری دیگر را که از جنگهای منجر به تجزیه و مستعمرهسازی یوگسلاوی تا اشغال نظامی کشورهای افغانستان، عراق، کشتار خلقهای فلسطین، لبنان، بمبارانهای مستمر روستائیان پاکستان و حمله نظامی به لیبی، مجموعاًَ میلیونها نفر از مردم این کشورها را قتلعام کردهاند، صادر نکرده است، چنین استنتاجی دور از واقعیت نیست که شورای به اصطلاح امنیت سازمان ملل متحد و دیوان کیفری لاهه نقش «اسب تروای» امپریالیسم را ایفا میکنند و قطعنامهها و احکام آن فاقد اعتبار قانونی میباشند.  

۹ تیر ماه