شهزاد سرمدی:

آیا ایالات متحده آمریکا حق قانونی فلسطین را وتو خواهد کرد؟

اگر در روزهای آینده ایالات متحده آمریکا حق قانونی عضویت کشور فلسطین را بعنوان صدونودوچهارمین عضو سازمان ملل متحد در شورای امنیت وتو کند، نه تنها فلسطینیها را مأیوس و میلیونها انسان در سراسر دنیا را خشمگین و از خود و دولت اسرائیل بیش از پیش منزجرمیکند بلکه سازمان ملل متحد، حقوق بشر وعرف و مقررات بینالمللی و حق مسلم فلسطینیها آشکارا مورد تجاوز قرار میگیرند.

روز ۲۱ سپتامبر۲۰۱۱ آقای بارک اوباما در سخنرانی خود در سازمان ملل متحد از تمام کشورها خواست دولت سوریه را به خاطر کشتار مردم سوریه تحریم کنند، اما کشتار شصت ساله فلسطینیها را به دست فراموشی سپرده و به روی خود نیآورد. این در حالی است که شورای امنیت سازمان ملل متحد به بهانهی جلوگیری از کشتار مردم بیدفاع لیبی، ظرف یک روز اجازه حملهی کشورهای غربی و ماشین جنگی آن، ناتو را به لیبی تصویب کرد.

سازمان ملل متحد با ۱۹۳ عضو در برابر تمام اعمال غیرقانونی و غیرانسانی اسرائیل حیران و درمانده است. هیچیک از قطعنامههای سازمان ملل علیه اسرائیل تاکنون اجرا نشده و ایالات متحده آمریکا ۴۴ بار آنها را وتو کرده است. اسرائیل عضو سازمان ملل است اما تن به هیچ قطعنامهای نمیدهد و فقط از حضور خود در سازمان ملل استفاده یا بهتر است بگوئیم سوءاستفاده میکند. هر بار که جنگی جدید درگرفته، اشغال و ضمیمه کردن قسمتی دیگر از خاک فلسطین و سپردن آن به دست کلونهای مسلح و متعصب یهودی روش متدوال ارتش اسرائیل بوده است.

سخن کوتاه، هرگاه منافع آمریکا ایجاب کرده است، سازمان ملل و شورای امنیت آن با زد و بند فعال شده و سریعاً به نام جامعهی بینالملل (la communauté internationale) تصمیماتی را که از بالا گرفتهاند به ارگانهای سازمان ملل حقنه کرده و فوراً هم به مرحله اجرا درآوردهاند.

ایالات متحده آمریکا برای پیشبرد اهدافاش از همهی امکانات استفاده میکند و دست به هر عملی میزند. برای توجیه حملهاش به عراق، کولین پاول، ژنرال سیاهپوست و فرمانده ارتش متجاوز آمریکا با به نمایش گذاشتن چند فیلم و عکس جعلی در برابر چشمان جهانیان، حمله به عراق را سازماندهی کرد. بار دیگر، ایالات متحده آمریکا با دستاویز قرار دادن حملات مشکوک به برجهای مانهاتان در نیویورک، حمله به افغانستان و تهاجم به عراق را برای بار دوم توجیه کرد و هم اکنون یک سیاه پوست آمریکائی دیگر (به خاطر رنگ سیاه پوستشان که مورد اعتماد تودههای جهان سوم هستند) دنیای عرب را فریفته و به آنها وعده آزادی و حقوق بشرمیدهد ولی حق قانونی ملت فلسطین را به احتمال قوی وتو میکند و بدینسان تصمیم مجمع عمومی سازمان ملل متحد و شورای امنیت در مورد قبول کشور فلسطین به عنوان عضو جدید خنثی میشود. در حالیکه یکی از وظایف شورای امنیت عبارت است از: توصیه، جهت قبول اعضای جدید (در باره ملل متحد – مرداد ۱۳۳۹ انتشارات اداره اطلاعات ملل متحد در تهران. ص ۱۶) ولی برای فلسطین، توصیه که هیچ، خرابکاری هم صورت میگیرد و حق محرز آن با وتوی ایالات متحده آمریکا پایمال میشود.

و همین شورای امنیت، زیر فشار وتوی ایالات متحده آمریکا ، قطعنامههای خود را در مورد اشغال، کشتار، تبعید و تخریب مزارع و خانههای فلسطینیها ناچار مسکوت گذاشته و اسرائیل را همچون گذشته به خویشتنداری و فلسطینیها را به مذاکره با قاتلین خود دعوت میکند. گوشت را به گربه میسپارند. هر بار هم که ایالات متحده آمریکا برای دفاع از اسرائیل قطعنامهای را وتوکرده، به مصداق ضربالمثل شاهد روباه کیست؟ دمش، دولت اسرائیل تائید و تجلیل کرده است.

و اما تنها سازمان ملل نیست که برای تداوم اشغال و استعمار دولت راستگرای لیکود و ارتش اسرائیل بازیچهی حق وتوی ایالات متحده آمریکاست، حقوق بشر سازمان ملل نیز در برابر اشغالگران اسرائیلی و متجاوزین آمریکائی هیچ و پوچ و بیمعنی است. این چگونه حقوق بشری است که جنایات هولناکی در زندانهای گوانتانامو، ابوغریب و باقرام توسط آمریکا صورت میگیرد و آب از آب تکان نمیخورد؟ کدام حقوق بشر که رئیس جمهوری سابق آمریکا، شکنجه را تائید و توصیه و سازمان سیا دست به آدمربائی و خرید قربانیان از پاکستانیها میزند؟ اعلامیهی جهانی حقوق بشر چه معنائی دارد وقتی رئیس جمهوری فعلی آمریکا، بدون اجازه دستگاه قضائی، متهمی را تعقیب و دستگیر کرده و بدون محاکمه و قضاوت دستوراعدام وی را صادر و فوراً به مرحله اجرا درآورده و جسد وی را سربه نیست میکند؟

سازمان ملل متحد و حقوق بشر فقط بازیچهای در دست ایالات متحده آمریکا و اسرائیل و برای حفظ منافع غیرقانونیشان بوده وبرای آنها پشیزی ارزش ندارد. نیرنگ و دیپلماسیِِ وقت به دست آوردن، زمان گذراندن و ریاکاری و دوروئی، روش دیرینهی این بزرگترین دموکراسی بورژوائی جهان و زنگوله پای تابوتاش دولت اسرائیل میباشد. ژنرال دوگل، سازمان ملل را ce machin (فلانچیز) خطاب میکرد. حال یک بار دیگر ثابت میشود که سازمان ملل در دست دولتهای ایالات متحده آمریکا واسرائیل همان "مَشَن" است.

در اعلامیه جهانی حقوق بشر که بعد از جنگ جهانی دوم با کمک مستقیم ایالات متحده آمریکا تهیه و تنظیم شده، نوشتهاند:

ماده ۲: ...... نباید هیچ تبعیضی به عمل آید که مبتنی بر وضع سیاسی، قضائی یا بینالمللی کشور یا سرزمینی باشد که شخص به آن تعلق دارد، خواه این کشور یا سرزمین مستقل، تحت قیمومت یا غیرخودمختار باشد یا حاکمیت آن به شکلی محدود شده باشد.

ماده ۹: هیچکس را نباید خودسرانه توقیف، حبس یا تبعید کرد.

ماده ۱۳: الف - هر شخصی حق دارد در داخل هر کشور آزادانه رفت و آمد کند...

ب - هر شخصی حق دارد هر کشوری، از جمله کشور خود را ترک کند یا به کشور خویش باز گردد....

(برگرفته از اعلامیه جهانی حقوق بشر، ترجمه م .ج. پوینده)

هماکنون ۳۰۰ هزار پناهنده فلسطینی در لبنان، در اردوگاههائی مثل صبرا و شتیلا، زندگی میکنند، ولی چه زندگیای، زنده بودن با اعمال شاقه است تا زندگیای متعارف.

فلسطینیها در کشور خود حق مسافرت و رفتوآمد آزاد ندارند و در پادگانی نظامی با صدها چکپوینت و "دیوار ننگ" که دورادور مناطق فلسطینی کشیدهاند به حیات مشقتبار خود ادامه میدهند. رفتوآمد برای آنها همچون عبور از لابیرینت است. گاهی کودکی فلسطینی برای رفتن به دبستانی که در ۲۰۰ متری خانهاش قراردارد مجبور است چند کیلومتر پیچوشکن "دیوار ننگ" را دور بزند تا به مدرسهاش برسد. هزاران هزار فلسطینی آواره که در سراسر دنیا زندگی میکنند، حق بازگشت به کشور خود را ندارند. لااقل ۱۰ هزار زندانی فلسطینی در قفسهای اسرائیل گرفتارند و همچون پرندگان پر و بال شکسته برای آزادی و بازگشت به کشورشان بینتیجه تلاش میکنند. برای گردنکلفتها و دزدان سرگردنهی محلهی دنیا، فلسطینی، آدم محسوب نمیشود و حقوق بشر به او تعلق نمیگیرد. یک خلق، یک ملت به طور کامل زیر سلطهی اشغالگران قرار دارد و در چنین شرایطی فلسطینیها در هر مذاکرهای با LO (در زبان عبری یعنی نه) دولت اسرائیل و حق وتوی ایالات متحده آمریکا مواجه میشوند.

و اما این حق وتو، برای پنج کشورعضو شورای امنیت در برابر ۱۸۸ کشور دیگر عضو سازمان ملل همان حق قدرت مطلق (در زبان لاتین Imperium) است که از روم باستان به زورگویان فعلی به ارث رسیده است. این حق برای قدرت سیاسی، قضائی و نظامی، در واقع حق قدرت مطلق امپراطور است که قدرت اداریpotestativus) ) را خنثی کرده و آن را تحت تسلط و در اختیار حاکم مطلق قرار میدهد. هم امروز در سازمان ملل متاسفانه همین وضع برقرار است و ایالات متحده آمریکا هر بار برای دفاع از ارتش اشغالگر اسرائیل، وارد میدان شده و قطعنامههای سازمان ملل علیه اسرائیل را وتو کرده و تمام نهادهای بینالمللی را بیاثر، بیخاصیت و عقیم میکند. با کمی دقت میتوان دریافت که این دولت اسرائیل است که با استفاده از حق وتوی ایالات متحده آمریکا خود را به تمام دنیا تحمیل و بر تمام نهادهای بینالمللی مسلط کرده و به هیچکس و هیچ ارگان بینالمللی هم جوابگو نیست.

در پایان، فلسطینیها هر تاکتیکی را به کار بردهاند تا همین حداقلی که از سرزمینشان باقی مانده است را حفظ کنند ولی هر بار به دیوار بلند و عبورناپذیر امتناع اسرائیل و وتوی ایالات متحده آمریکا برخوردهاند. و این در حالی است که بنا بر برآورد "انستیتوی اسرائیلی برای دموکراسی" ۵۱ درصد اسرائیلیها میگویند با درخواست فلسطینیها موافقند و اسرائیل میتواند به عضویت کشور فلسطین در سازمان ملل رای مثبت بدهد. ضمناً یادآوری میکنیم که ۵۰۰ نفر از روشنفکران مترقی اسرائیلی ضمن امضای نوشتهای موافقت خود را با تشکیل دولت فلسطین اعلام کردهاند. ولی دولت راستگرای لیکود و ارتش اسرائیل زیر بار نمیروند و اصلاً صلح نمیخواهند. صلح در چهاردیواری و مرزهای مشخص ممکن است ولی اسرائیل نه مرزهای مشخصی دارد و نه میخواهد به شهرکسازیهای یهودینشین پایان دهد. این نیتِ استعماری اسرائیل برای ایالات متحده آمریکا و اروپا کاملاً روشن است. گروه چهارگانهی ایالات متحده آمریکا، روسیه، اتحادیه اروپا و سازمان ملل (Quartet)نیز تاکنون تصمیمی جدی نگرفته و در مقابل اسرائیل کاملاً فلج است.

فلسطینیها به تجربه دریافتهاند که از این جرجیس پیغمبر هم انتظارمعجزهای نباید داشت ولی با وجود این برای احقاق حقوقشان به هر دری میزنند. هماکنون محمود عباس از سازمان ملل خواهان به رسمیت شناختن کشورش در مرزهای سال ۱۹۶۷ و اورشلیم شرقی به عنوان پایتخت فلسطین است. رئیس جمهوری ایالات متحده آمریکا نیز قبلاً به کشور فلسطین در مرزهای سال ۱۹۶۷ اشاره کرده است. این درخواست از جانب فلسطینیها، ادعائی غیرمنطقی نیست و فقط تقاضای حق آزادی و زیستن در سرزمین خود و داشتن خانهای محقر و مزرعهای برای کاشتن و نانی بخورونمیر است. اما این حق طبیعی، انسانی و قانونی از آنها دریغ میشود و در صورت وتوی ایالات متحده آمریکا در روزها ی آینده و دیپلماسی سردواندن و مذاکرات بینتیجه و ادامه بلعیدن تدریجی سرزمینهای فلسطین، لعنت ابدی، ارمغان وتوی ایالات متحده آمریکا برای رهبران این کشور و اسرائیل خواهد بود و برای فلسطینیها راهی و چارهای غیر از ادامهی مبارزه و مقاومت باقی نخواهد ماند: ثورهٌ ثورهٌ حتی النصر

شهزاد سرمدی

پاریس-۲۴ سپتامبر ۲۰۱۱