زندهباد اول ماه مه روز همبستگی جهانی کارگران

امسال هم کارگران جهان در شرایطی به استقبال اول ماه مه میروند که بحران ریشهدار سرمایهداری جهانی در شکل نئولیبرالیسم آن نه تنها کاهشی نیافته بلکه دامنه وعمق آن در سطح جهان، خود را به صورت: بیکاری، کار نیمهوقت، سطح نازل دستمزد، عدم امنیت شغلی، و به طور کل فقر دائم که برخاسته از شیوه تولید سرمایهداریست گریبان کارگران و کلیه زحمتکشان جهان را گرفته است. و رهائی از این وضعیت، جز با اتحاد و همبستگی کارگران سراسر جهان و نبرد بیامان کار و سرمایه در جهت زوال این نظم ستمگرانه ممکن نیست.

رژیم جمهوری اسلامی که حلقهای از زنجیرۀ جهان سرمایهداریست، از قافلۀ نئولیبرالیسم عقب نماند و وفادارتر از همه خط به خط دستورهای بانک جهانی و صندوق بینالمللی پول را اجراء میکند. از وقایع مهمی که امسال در راستای همین سیاست اجرا شد، "حذف یارانهها" بود. این یعنی حمله مستقیم به زندگی و معیشت کارگران، و تودۀ عظیمی از زحمتکشان، که در اثر بیکاری و کمدرآمدی، و با توجه به بحران موجود، در زیر خط فقر زندگی میکنند. از آن گذشته رژیم با لاپوشانی کردن تورم افسارگسیخته در ایران حتی به آمار دروغین خود وفادار نماند و با افزایشی ۹ درصدی به حداقل دستمزد زیر خط فقر کارگران، زندگی آنان را از آنچه بود، بدتر کرد.

از وقایع مهم چند ساله اخیر در جنبش کارگری، درگیریهای ایجاد تشکلهای مستقل کارگریست که هنوزهم ادامه دارد. اعتصابات نیز یکی از حربههای مبارزات کارگران را تشکیل میدهد و در دوره اخیر اعتصاب بیش از ده هزار کارگر مجتمعهای پتروشیمی ماهشهر و بندر امام، افکار عموم را به خود مشغول داشته است. در این میان نیرویی از کارگران پیشرو جهت گرفتن حق مسلم خود، در بند زندانهای رژیم جمهوری اسلامی گرفتار آمدهاند. و برخی را بیکار و از کلیه حقوق اجتماعی محروم کردهاند. و عدهای را با قید آزادی مشروط و با جریمههای سرسامآور نقدی، بلاتکلیف نگه داشتهاند.

این نشان میدهد که رژیم سرمایهداری جمهوری اسلامی خصلت استبداد و دیکتاتوری را با جوهرهی مذهب درآمیخته است و طبقات و مبارزهی طبقاتی را که محصول مناسبات جامعه سرمایهداری است و برخاسته از تضاد کار و سرمایه است، به رسمیت نمیشناسد. تجربه بیش از ۳۰ سال از حاکمیت جمهوری اسلامی که مملو از جنایت است و چون همیشه ثابت میکند که رژیم مذکور با خصلت مذهبی و سرمایهدارانه، اصلاحپذیر نخواهد بود.

سئوال این است آیا کارگران ایران برای خواستها و حقوق مسلم خود که فقط با ایجاد تشکلهای مستقل خویش دستیافتنی است، خشونتطلبند؟ و اگر نیستند پس چرا رژیم جمهوری اسلامی عامدانه و آگاهانه و با ترس از فروپاشی در غالب دولتی نظامی و امنیتی، هر خواست اجتماعی از اقشار مختلف جامعه را با سرکوب ، زندان و اعدام پاسخ میدهد.

کارگران که خود مولود نظام سرمایهداری و قطب مخالف آنند. یکی از شروط رهائی خود از قیود سرمایه را آزادیهای وسیع اجتماعی میدانند و در این مورد در تحولات اجتماعی پیشگامند. نمونههای آن را در تحولات و جنبشهای آزادیخواهانۀ شمال آفریقا و به خصوص تونس به خوبی میتوان مشاهده کرد. جنبش نان وآزادی که در شمال آفریقا در حال شکلگیریست، ریشه در اتحادیههای کارگری تونس دارد.

اما در ایران و بنا به شرایط موجود گر چه کارگران هنوز نتوانستهاند به عنوان یک طبقه متشکل و در صفی مستقل نقش مؤثر خود را به عنوان پیشتاز مبارزات اجتماعی به ثبوت برسانند، اما همراه و همگام با دیگر اقشار مختلف اجتماعی و با حفظ استقلال طبقاتی، برای آزادی و دموکراسی و حقوق خود مبارزه میکنند.

سرنگون باد رژیم سرمایهداری جمهوری اسلامی

تشکلهای مستقل کارگری را به نیروی خود ایجاد کنیم

کارگر زندانی آزاد باید گردد

زندهباد آزادی – زندهباد سوسیالیسم

کمیته موقت اول ماه مه ۲۰۱۱ – پاریس