گفتگوی
سرگئی
تورچنکو
خبرنگار
روزنامه و
تارنمای «مطبوعات
آزاد» روسیه
با
کنستانتین
سیویکوف،
دکتر
علوم نظامی و
معاون اول
رئیس آکادمی
مسائل
ژئوپلیتیک
در تنگه
هرمز
کشتارگاه
تازهای در
شرف تکوین است
ترجمه ا. م.
شیری
http://eb1384.wordpress.com/2012/01/08/
مقدمهای
کوتاه:
عنوان
فوق، عنوانی
است که
خبرنگار روزنامه
و تارنمای «مطبوعات
آزاد» روسیه، سرگئی
تورچنکو برای متن
گفتگوی خود با
ناخدا
یکم
کنستانتین
سیویکوف،
دکتر علوم نظامی
و معاون اول
رئیس آکادمی
مسائل
ژئوپلیتیک
برگزیده است.
اهمیت
این مصاحبه در
این است که
مسئله جنگ احتمالی
امپریالیسم
جهانی علیه
ایران را از
دید یک
کارشناس
نظامی - به
باور من، درست
- مطرح ساخته و
پاسخ میدهد.
به همین
سبب، ترجمه و
انتشار متن
مصاحبه حاضر در
شرایطی که
لاشخورهای امپریالیسم
جهانی و
صهیونیسم بینالملل
به دنبال دهها
جنگ استعماری
مرئی و نامرئی
در نقاط مختلف
جهان، اینک طبلهای
جنگ را درست
بر بام ایرانزمین
به صدا
درآوردهاند،
در شرایطی که
رجزخوانیهای
جنگسالاران
غربی و
وابستگان
سنتی
فراماسونری انگلیس
در داخل
حاکمیت
جمهوری
اسلامی ایران
میرود تا فجایع
فلسطین،
یوگسلاوی،
افغانستان،
عراق، لیبی،
سومالی، ساحلعاج
و بسیاری
مستعمرات
دیگر را به
میهن ما ایران تحمیل
کند و همچنین،
در شرایطی که
اپوزیسیون مزدور
رژیم ایران در
اطراف شکار
نوبتی استعمار
– ایران - به
امید چنگاندازی
به لاشه میهن
و اندام قتلعامشوندگان
ایرانی، در
مقابل
گماشتگان
استعمار خوشرقصی
میکند، میتواند
در آمادگی
مردم برای
دفاع از میهن
و دفع آسیبهای
ناشی از جنگ
روانی تحمیلی
رسانههای
مزدور غرب بر
جامعه ایران
که در هفتههای
اخیر شدت
یافته است، به
سهم و اندازه
خود مؤثر
باشد.
ا.
م. شیری
۱۸ دی ۱۳۹۰-
۸ ژانویه
۲۰۱۲
***
متن مصاحبه
گفتگوی
سرگئی
تورچنکو با کنستانتین
سیویکوف،
در تنگه
هرمز
کشتارگاه
تازهای در
شرف تکوین است
مأخذ: روزنامه
و تارنمای
«مطبوعات
آزاد»
http://svpressa.ru/war21/article/51512/
۲ ژانویه
۲۰۱۲
ایران برای
پاسخ دادن به
آمریکا آماده
میشود
تنگه
هرمز که خلیج
فارس را به
اقیانوس هند
متصل میسازد،
اولین منطقه
داغ سال ۲۰۱۲ به حساب میآید.
روز اول
ژانویه، منابع
رسمی ایران
ضمن آزمایش
موفقیتآمیز
یک موشک
میانبرد در
این منطقه،
آمادگی خود را
برای آزمایش
موشک دوربرد
اعلام کردند.
پیش از آن، ایران
اعلام کرده
بود که در
صورت اعمال
تحریم دایر بر
صدور نفت
ایران از سوی
غرب، تنگه
هرمز را خواهد
بست. در
آستانه سال
جدید، ناو
هواپیمابر «John C. Stennis» و دو کشتی
جنگی نیروی
دریایی
آمریکا به
تنگه هرمز
وارد شدند.
نظامیان
آمریکا گفتند
به هیچکس
اجازه ایجاد
مانع در راه
کشتیرانی در
این منطقه
نخواهند داد.
درباره
تهدیدهای
مرتبط با
مناقشات در
تنگه هرمز،
خبرنگار ما (مطبوعات
آزاد)، سرگئی
تورچنکو مصاحبهای
با ناخدا یکم
کنستانتین سیویکوف،
معاون اول
رئیس آکادمی
مسائل ژئوپلیتیک
و دکتر علوم
نظامی انجام
داد. متن کامل مصاحبه
بدین شرح است:
«مطبوعات
آزاد»: چه
کسانی و چرا
اوضاع در تنگه
هرمز را تشدید
می کنند؟
این
مسئله را
تاریخچه
وقایع روشن میسازد.
در اواسط ماه
دسامبر سال
گذشته،
مقامات رسمی
ایالات متحده
آمریکا و
اسرائیل
تدارک حمله
موشکی به
برنامه اتمی
ایران را
اعلام کردند.
به دنبال آن
بیانیههایی
دایر بر اعمال
تحریمهای
اقتصادی علیه
ایران صادر
شد. در پاسخ
آن، محمود
احمدینژاد،
رئیسجمهور
ایران اعلام
کرد که در
صورت اعمال
چنین تحریمهایی،
ایران تنگه
هرمز را خواهد
بست. همانوقت
ایالات متحده
آمریکا ناو
هواپیمابر
خود را به
تنگه هرمز
گسیل داشت و
روز آخر سال ۲۰۱۱ باراک
اوباما قانون
تدابیر
تنبیهی علیه
نهادهای مالی
خارجی را که
با بانک مرکز
ایران همکاری
میکنند،
امضاء کرد.
تهران بارها
هشدار داده
است که امضای
چنین قانونی
را یک اقدام
جنگی تلقی خواهد
کرد و جواب
سختی به آن
خواهد داد.
یکی از اولین
آنها، پرتاب
آزمایشی موشک
قادر به نابود
کردن ناوهای
هواپیمابر
بود.
«مطبوعات
آزاد»: آیا
حضور ناو هواپیمابر
آمریکا در
نزدیکی
مرزهای ایران
یک تهدید جدی
است؟
اصولا
این
ناوهواپیمابر
آنقدرها هم
قادر نیست در
راه بستن
تنگه مانع
ایجاد کند.
ایران میتواند
تنگه هرمز را
بدون بهرهگیری
از کشتیهای
بزرگ، فقط به
کمک یک ناوگان
کوچک ببندد.
قایقموتوریها
و ناوچههای
جنگی تُندرو
که در جزایر
نزدیک به ساحل
مخفی شدهاند،
راه کشتیرانی
را مینگذاری
میکنند و ناو
هواپیمابر هم
از امکانات
فنی نبرد با
چنین قایقهایی
برخوردار
نیست. به
عبارت سادهتر،
این کار ناو
هواپیمابر،
بسیار شبیه
شلیک توپ به
گنجشک خواهد
بود.
«مطبوعات
آزاد»: شاید،
شما صحیح میفرمائید.
چنین مواردی
بارها در این
منطقه روی داده
است. من در
جریان جنگ هشتساله
ایران و عراق،
در سالهای ۱۹۸۶-۱۹۸۷ در
تنگه هرمز
حضور داشتم.
حضور ناوهای
هواپیمابر
آمریکایی در
آنجا بیمورد
بود. اسکادران
دریایی اقیانوس
هند اتحاد
شوروی یک
نیروی بیطرف
در آنجا تشکیل
داد. و ما
کاروان کشتیهای
خارجی را در
منطقه مینگذاریشده
هدایت میکردیم.
آمریکاییها
نمیتوانستند
هیچ کار
بکنند.
الان هم،
که ایرانیها
تنگه هرمز را
مینگذاری میکنند،
ناو
هواپیمابر
آمریکا فقط میتواند
در کناری
نظارهگر
باشد و مینروبی
مسیر
کشتیرانی را
از دیگران
تقاضا بکند.
اضافه
کنم که
ایرانیها
علاوه بر
آزمایش موشک
میانبرد در ۳۱ دسامبر ۲۰۱۱،
موشکهای فرانسوی «MM-38 Exocet» را
نیز در اختیار
دارد که
قادرند اهداف
بزرگ دریایی
را مورد هدف
قرار دهند.
یادآوری میکنم
که در سال
۱۹۸۷،
هواپیمای
«میراژ» اف ۱
عراق با شلیک
دو موشک به
ناوچه
آمریکایی
«استراک» در
خلیج فارس،
این ناوچه
جنگی را از
رده خارج ساخت
و ۳۷ نفر از
پرسنل آن را
به هلاکت
رساند.
«مطبوعات
آزاد»: خوب، در
پاسخ به بسته
شدن تنگه
هرمز،
اسرائیل و
آمریکا میتوانند
مستقیما
اراضی ایران
را مورد حمله
قرار دهند.
چشمانداز
چنین اقدام را
چگونه می
بینید؟
به نظر من
فعلاً دست زدن
آمریکا و
اسرائیل به
این اقدام
زیاد واقعبینانه
نیست. اسرائیل
۷۰ شکاری
چندمنظوره مدرن
در اختیار
دارد. اما،
اولا: آنها
بدون
سوختگیری
مجدد، قادر به
پرواز تا هدف
مورد نظر
نیستند (در
منطقه نیز هیچ
کشوری حاضر
نیست شرایط
چنین عملیاتی
را در فرودگاه
خود فراهم
کند). ثانیا:
نیمی از ۷۰
ماشین جنگی هم
باید برای
عملیات جاسوسی-
اکتشافی
اختصاص داده
شود. در واقع،
حداکثر ۲۴
فروند از آنها
میتوانند در
عملیات شرکت
کنند. پدافند
ضدهوایی و
نیروی هوایی
ایران نیز
توانایی دفع
حملهای با
چنین تعدادی
را دارد. درست
مثل این، شعاع
پرواز ۴۸
فروند شکاری
بمبافکن موجود در
عرشه
ناوهواپیمابر
«John C. Stennis» آمریکا قابل
تردید است.
برای وارد
آوردن ضربات
موفقیتآمیز
بر اراضی
ایران،
آمریکائیها
حداقل باید پنج
فروند از این
ناوهای
هواپیمابر را
به تنگه هرمز
گسیل نمایند.
«مطبوعات
آزاد»: یعنی
خطر جنگ بسیار
گسترده در منطقه
فعلا جدی
نیست؟
چرا که
نه؟ اگر
آمریکا و
اسرائیل
ایران را مورد
حمله موشکی
قرار دهند،
جنگ اجتنابناپذیر
است. و مثل
اینکه، ایران
هم به تنهایی
نخواهد جنگید.
ایران متحد
مطمئنی مثل
سوریه دارد.
ترکیه و مصر
نیز در جنگ شرکت
خواهند کرد.
بدین ترتیب،
چشمانداز یک
کشتارگاه
بزرگ واقعا
مشهود است.
اما، در همه
حال به نظر میرسد
که تصمیمگیری
دولتهای
آمریکا و
اسرائیل برای
حمله به ایران
بسیار مشکل
است.
«مطبوعات
آزاد»: چرا؟
در
زمانهای اخیر
روحیه
ژنرالهای
ناتو به شدت
تغییر کرده
است. عدم
پیروزی در
عراق و افغانستان
آنها را به
نگرش جدیدی به
رویدادها وادار
کرده است.
آمریکا و ناتو
با رسوایی از
عراق فرار
کردند. یکسال
قبل در برنامه
تلویزیونی مشترک
روسیه –
آمریکا راجع
به چشمانداز
«دمکراتیزه
کردن» عراق
شرکت کردم. آنوقت
سیاستمداران
آمریکایی
برای حفظ ۱۱ پایگاه
نظامی خود در
عراق در سال ۲۰۱۲ برنامهریزی
میکردند. اما
اینک در آنجا
زمین در زیر
پای آنها آتش
میگیرد.
اکنون فقط ۲۰۰ نفر در عراق
جا گذاشتند.
در
افغانستان
اوضاع باز هم
وخیمتر
است.۱۵۰ هزار
نظامی خارجی
در این کشور
حضور دارند.
برای تأمین
انواع
نیازمندیهای
آنها، ارسال
روزانه حداقل
۸ کاروان
وسایل مادی
لازم است. بخش
اصلی آنها از
طریق پاکستان
ارسال میشد.
اما کشتار
وحشیانه مردم
غیرنظامی این
کشور به دست
ناتوییها،
دولت پاکستان
را به ختم
همکاری با
ناتو وادار
کرد. برای حمل
بار به میزان
سابق، حالا باید
روزانه تا ۲۰۰
هواپیمای
باری پرواز
کند. خوب! این
هم بیش از حد
گران تمام میشود.
این در حالیست
که آمریکا این
همه هواپیمای
باری در
اختیار ندارد.
همین گرسنگی
ساده، باعث
فرار ناتوییها
میشود. اما
کجا؟ راه
پاکستان بسته
است. ایران هم
اجازه نمیدهد.
از سوی دیگر،
فقط میماند
تاجیکستان و
روسیه. ناتو
هم که معاهده
نقل و انتقال
نیروی نظامی
با کشور ما
ندارد، فقط میتواند
بارهای خود را
آنهم به میزان
محدودی عبور
دهد. پیچیدگی
اوضاع، خاطره
سپاه پائولس
در اطراف
استالینگراد
را یادآوری میکند.
همه اینها
ژنرالهای
ناتو را به
اندیشیدن در
اینباره
وادار میکند
که چرا بهای
ماجراجوییهای
سیاستمداران
و حرص و آز
تاجران را
باید با خون
نظامیان
پرداخت و آیا
زمان پایان
دادن به اوامر
کیسههای پول
فرا نرسیده
است. شروع جنگ
جدید با این
احوال و روحیه،
دورنمایی
ندارد.
«مطبوعات
آزاد»: آیا به
نظر شما چنین
نمیرسد که
ضرورت نجات ۱۵۰ هزار
نظامی بهدامافتاده
ناتو در
افغانستان میتواند
آمریکا را به
شروع جنگ با
ایران و باز کردن
راه گریز از
آنجا وادار
سازد؟
در
اینصورت، سخن
فقط بر سر
عملیات زمینی
میتواند
باشد. اما
تعداد
نیروهای
نظامی ایران
آنقدر زیاد
است که
آمریکاییها
برای انجام
عملیات زمینی
موفقیتآمیز،
حداقل باید
توانایی بسیج
یک میلیون نظامی
و تأمین ۱۰ میلیون تُن
مواد ذخیره را
داشته باشند.
به موازات اینها،
داشتن حداقل ۳۰۰-
۴۰۰
ماشین پرنده
جنگی آماده در
فرودگاهها و ۲۰۰-
۳۰۰
باند پرواز
برای
آمریکائیها
ضروری است. با
چنین آرایش
نیرویی
آمریکا میتواند
پدافند ضدهوایی
ایران را
مستأصل ساخته
و مجتمع
کارخانههای
مرتبط با
برنامه اتمی
آنرا از بین
ببرد. اما
برای انجام
چنین عملیات
گستردهای،
امکانات
ایالات متحده
آمریکا به
قدری محدود
است که میتوان
گفت که توان
انجام آن را
ندارد.
«مطبوعات
آزاد»: در همه
حال، آینده
نزدیک را
چگونه میبینید؟
با همه
اینها،
آمریکاییها
فقط میتوانند
با مجموع
حداکثر ۳۰۰ جنگنده، آنهم
پس از گسیل چهار
ناو
هواپیمابر،
به حملات
هوایی دست
بزنند. با
چنین حملاتی
تنها میتوانند
به بخشی از
اهداف خود
برسند ولی نمیتوانند
برنامه هستهای
ایران را
کاملا نابود
سازند.
آمریکاییها
در زمانهای
اخیر مثل
همیشه، میخواهند
به تبهکاری
جدید دست
بزنند و سپس
راه فرار
بجویند.
از آرشیو
«مطبوعات
آزاد»:
تنگه هرمز
تنگه
هرمز که از
طریق آن طبق
آمار شعبه
دریایی شرکت
لوید (Lloyd)، ۴۰ درصد
صادرات جهانی
نفت و محصولات
نفتی عبور میکند،
خلیج فارس را
به اقیانوس
هند متصل میسازد.
ایران بخش
شمالی خلیج و
امارات عربی
بخش جنوبی آن
را کنترل میکنند.
بیشترین نفت
بزرگترین
صادرکنندگان
نفت، مثل
عربستان
سعودی، کویت،
ایران،
امارات متحده
عربی و عراق،
به جهان از
تنگه هرمز
عبور میکند.
آمریکا و اتحادیه
اروپا، یکی از
بزرگترین
واردکنندگان
نفت از منطقه
خلیج فارس
هستند.
ناو
هواپیمابر «John C. Stennis»:
هفتمین
ناو از سری «Nimitz» میباشد
که به افتخار
جان سی.
استنیس،
سناتور دمکرات
آمریکایی
نامگذاری شده
و در پایگاه
بندر کیتسپ،
شهر برمرتون،
ایالت
واشینگتن به
ثبت رسیده
است. ساخت آن
در سال ۱۹۹۱ شروع شد، در ۱۱ نوامبر
سال به آب
انداخته شد و ۹ دسامبر سال ۱۹۹۵ به ابواب
جمعی نیروی
دریایی
افزوده شد.
تعداد
خدمه آن: ۵۶۱۷ نفر (در مجموع
با اکیپ های
پروازی).
هواپیمابر
نوع «Nimitz» با توان
هستهای
بزرگترین
کشتی جنگی در
جهان است.
مجموعا ۱۰ کشتی از این
نوع ساخته شده
است. آخرین
آنها به نام
«جرج بوش»، در
تاریخ ۱۰
ژانویه سال ۲۰۰۹ به نیروی
دریایی تحویل
گردید.
مشخصات
عمده آن:
سیستم
انرژی: دو
رئاکتور « A4W»، چهار
توربین.
طول: ۳۳۳ متر
عرض
باند پرواز: ۸ / ۷۶ ــ ۴ / ۷۸ متر.
جابهجایی:
۹۸۳۲۵ تن،
حداکثر ۱۰۴۱۱۲ تن در
حالت بار
کامل.
سرعت: ۳۰ مایل
دریایی، در
حدود ۵۶ کیلو
متر در ساعت.
هوانوردی: ۶۶ فروند؛
۴۸ شکاری
بمب افکن «F/A-18 Hornet»، ۴
هواپیمای «EA-6B Prowler»، ۴هواپیمای
«Grumman E-2 Hawkeye»، ۲ هواپیمای
باری «Grumman E-2 Hawkeye»، ۸ هلی
کوپتر «Sikorsky SH-60 Seahawk».
ارزش: ۵ / ۴ میلیارد
دلار.
عمر
مفید: بیش از ۵۰ سال. سالانه
تقریبا ۱۶۰ میلیون دلار
صرف نگهداری
هر فروند ناو
هواپیمابر میشود.