گزارشی از اعتصاب و تظاهرات روز پنجشنبه ۳۰ جون ۲۰۱۱ در انگلستان و ویلز

دولتهای سرمایهداری در تمام دنیا اعلام جنگ طبقاتی بر علیه کارگران و زحمتکشان کردهاند. آنان با تمام قوا یکپارچه و متحدانه برای حفظ سرمایههای خود با هزاران حیله و نیرنگ و هر جا که امکان داشته باشد با کشتار کارگران و زحمتکشان میخواهند اهداف کثیف خود را به پیش ببرند.

در روز ۳۰ جون تعدادی از اتحادیهها در انگلیس و ویلز برای دفاع از حقوق بازنشستگی خود دست به اعتصاب و تظاهرات زدند. در این روز۷۵۰۰۰۰ نفر دست از کار کشیدند و به سیاست دولت اعتلافی در رابطه با حقوق بازنشستگی اعتراض کردند.

اتحادیه سراسری معلمان National Union of Teachers (NUT) و انجمن معلمان و استادان Association of Teachers and Lecturers (ATL)، اتحادیه کالجها و دانشگاهها University and College Union (UCU) ، با اعتصاب خود در این روز مدارس، کالجها و دانشگاهها را به تعطیلی کشیدند.

اتحادیه خدمات عمومی و تجاریPublic and Commercial Services (PCS) هم که در هیچیک از اعتصابات سالهای اخیر شرکت نداشت در این روز به اعتصابیون پیوست.

در این روز ۱۱.000 مدرسه به تعطیلی کشیده شد و اکثر کالج ها و دانشگاهها به صورت نیمهتعطیل در آمدند. کارگران و کارمندان تلفنهای اضطراری ۹۹۹ هم به اعتصابیون پیوستند و در نتیجه دولت مجبور به به کارگیری پلیس برای جواب دادن به تلفنهای اضطراری ۹۹۹ شد.

تظاهرات روز پنجشنبه ۳۰ جون در چند شهر انگلیس از جمله برایتون برگزار شد. تعداد شرکتکنندگان در تظاهرات روز پنجشنبه از طرف رسانههای عمومی بیش از ۲۰۰۰۰ نفر اعلام شد.

اتحادیه سراسری معلمان NUT دلایل این اعتصاب چنین توصیف میکند: "آنها (دولت اعتلافی محافظهکاران و لیبرالدمکراتها) میخواهند که شما مقدار بیشتری برای بازنشستگی بپردازید، طولانیتر از قبل کار کنید و حقوق بازنشستگی کمتری بگیرید. حقوق بازنشستگی پرداخت با تاخیر است، بنابر این دولت از شما عملا میخواهد که از پرداخت حقوق عقبافتاده خود بکاهید."

در سال ۲۰۰۵ هم دولت حزب کار تلاش کرد که مشابه همین سیاست را پیاده کند اما با ایستادگی و مقاومت معلمان مواجه شد و این طرح را به عقب انداخت.

۹۲ درصد از ۴۰ درصد معلمان عضو NUTکه در رای گیرس شرکت داشتند رای به اعتصاب دادند و این در ۲۰ سال اخیر بیسابقه بوده است.

حزب کارگر هم در این رابطه با محافظهکاران و لیبرالها همنوایی کرد و معترض به اعتصاب و تظاهرات بود.

مطالباتی عمومی در این اعتصاب از این قرار است:

۱- دولت باید شاخص قیمت مصرف Retail Prices Index (RPI) / شاخص قیمت فروش / Prices Index (CPI) Consumer را ملغی کند. بر مبنای این طرح پرداخت سالانه برای باز نشستگی بر مبنای شاخص قیمت مصرف و نه بر مبنای شاخص قیمت فروش افزایش مییابد. این تغییر نه تنها بر حقوق بازنشستگی کار کنان فعلی بلکه بر حقوق آنهایی که بعد ها بازنشسته خواهند شد نیز تاثیر میگذارد. این تغییر باعث کاهش ۵ درصد از حقوق بازشستگی خواهد شد. برای مثال اگر معلمی با حقوق ۱۰۰۰۰ پوند در مدت ۲۵ سال بازنشسته شود ۳۵۰۰۰ پوند علاوه بر کسریهای دیگر، از دست خواهد داد.

۲- طرح پیشنهادی برای پرداخت بیشتر برای بازنشستگی از جانب معلمان و استادان دانشگاهها و افزایش سن بازنشستگی باید ملغی گردد

۳- ارزشگذاری طرح حقوق بازنشستگی که یک سال عقب افتاده را باید با همان معیارهای سابق به پیش برده شود.

۴- به تصمیماتی که در سال ۲۰۰۶ گرفته شده است ارزش داده شود و آنها را را مورد بررسی قرار داده و در صورت لزوم تغییراتی نیز در آن داده شود.

۵- طرح دولت این است که حقوق بازنشستگی را بر مبنای متوسط حقوق دریافتی را در زمان پرداخت بازنشستگی تعیین نموده و با حذف پرداخت یکجای بخشی از حقوق (Lump Sum) بپردازد. این طرح نیز باید ملغی شود.

این مطالبات عمومی است و سایر اتحادیههای شرکت کننده در اعتصاب و تظاهرات روز پنجشنبه ۳۰ جون با آن موافقت کامل دارند هستند.

اعتصاب عمومی روز پنجشنبه ۳۰ جون در تاریخ انگلیس بیسابقه بوده است. از ۱۹۲۶ تاکنون به چنین اعتصابی در انگلیس رخ نداده است. به همین دلیل هم دولت اعتلافی حاکم و هم حزب کارگر از چنین رخدادی به وحشت افتادهاند. دولت اعتلافی در تلاش است که قوانینی را به مجلس ببرد تا حلقه را برای اتحادیهها در دست زدن به اعتصابات تنگتر کنند.

اکثر سران اتحادیهها در انگلیس سالهاست که به بوروکراتهایی تبدیل شدهاند که حاضر به هیچ کاری به غیر از مذاکره و ممشات نیستند. بنابراین اگر اعضای اتحادیهها در شعبات مختلف به سران اتحادیهها برای دفاع از حقوق حقه خود فشار نیاورند، به احتمال زیاد دولت اعتلافی قوانین محدودیت در اعتصاب را به تصویب خواهند رساند و دست سران اتحادیهها را برای مماشات و مذاکرات بیشتر باز خواهد شد.

آنچه که در شرایط کنونی در بخش خدمات در انگلیس رخ میدهد نشان از حمله همهجانبه دولت برای قطع هر چه بیشتر بودجههای سازمانهای خدماتی است. از یک طرف تعداد زیادی از استادان و معلمان اخراج میشوند و از طرف دیگر بقیه معلمان و استادان مجبور میشوند با ساعات کمتر از قبل تعداد بیشتری از محصلین را تدریس کنند. فشار کار، عدم امنیت شغلی و غیره فضای بسیار غیرقابلتحملی را برای معلمان و کارگران خدماتی از جمله کارگران قطارها، بیمارستانها و دیگر مراکز خدماتی به وجود آورده است.

تنها اتحاد معلمان، استادان، دانشجویان و کارگران بخشهای مختلف تولیدی و خدماتی است که میتواند دولت سرمایهداری به عقب براند و سران اتحادیهها را از مماشات با احزاب حامی سرمایهداران باز دارد.

اما تا زمانی که سرمایهداری بر سر کار است هیج جای امنی نیز برای کارگران وجود نخواهد داشت و تنها از میان برداشتن مباسبات غیرانسانی سرمایهداری است که شرایط امنی برای همه آنهائی که کار میکنند را ایجاد خواهد کرد.

شورای همبستگی با مبارزات مردم ایران

اتحاد بینالمللی در حمایت از کارگران در ایران