نوشتههایی
از رفیق اشرف
دهقانی
در
دو نگاه به
مبارزات زنان
"در این
تردیدی
نیست که حضور
وسیع زنان در
جنبشهای
عمومی و
مبارزه قاطعانه آنها
برای تحقق همه
خواستههای
بر حق و
انسانیشان،
تاکيدی بر
جوهره
انقلابی این
جنبشها
خواهد بود.
اما، آنچه
امروز بیش از
هر وقت دیگر
باید مورد توجه زنان
پیشرو و
انقلابی و
همینطور
مردان مبارز و
پیشرو ما قرار
گیرد این امر
است که آزادی
جامعه بدون
آزادی زنان
امکانپذیر
نیست و
تنها یک رژیم
مستقل و غیروابسته
به نیروهای
امپریالیستی،
رژیمی که قادر
به تأمین منافع
اکثریت آحاد
جامعه باشد،
میتواند به
خواستههای بر حق
زنان پاسخ
داده و آزادی
آنان را ضمانت
کند.
بنابراین،
صرف مبارزه بر
علیه دیکتاتور
و یا به طور
کلی مبارزه بر
علیه
دیکتاتوری جدا
از مبارزه بر
علیه نظام
اقتصادی -
اجتماعی حاکم
نمیتواند
منجر به آزادی
و دمکراسی
در جامعه و
تحقق خواستههای زنان
گردد. امروز مبارزه
برای نابودی
سیستم سرمایهداری
حاکم بر ایران،
سیستمی که
تنها منافع
سرمایهداران
بینالمللی و
سرمایهداران داخلی
وابسته به آنها
را تأمین میکند،
باید اساس کار
قرار گیرد و
با مبارزه بر علیه
دیکتاتوری و
تأمین خواستههای
دموکراتیک
عجین شود."
"تجربه
مبارزات مردم
ایران از دوره
مشروطه به این
طرف و به
خصوص در جریان
انقلاب بزرگ
تودهها
در سالهای ۵۷-۵۶
تماماً این
حقیقت را خاطرنشان
ساخته است که
بدون قطع هر
گونه نفوذ
امپریالیسم در
ایران، جامعه
ما هرگز نمیتواند
روی آزادی را
به خود دیده و
طعم دلنشین آن
را بچشد؛ و
نشان داده
است که
امپریالیستها برای به
شکست کشاندن
انقلاب و جنبشهای
انقلابی تودههای
ضدامپریالیست
و خواهان
جامعهای
دموکراتیک،
حتی تن به عقبنشینیهائی
داده و مهرههای
دیکتاتور
قدیمی خود را
با مهرههای
جدید تعویض میکنند.
امروز هم در
کشورهای عربی
در خاورمیانه و شمال
آفریقا
شاهدیم که آنها
برای حفظ نظامهای
سرمایهداری در
آن کشورها، منافع
خود را با
منافع
دیکتاتورهای
وابسته به خود
گره
نزده و برای
نفوذ در جنبش
تودهها حتی
خود را مخالف
آنها جا میزنند. در
پرتو چنین
تجربیاتی است
که زنان مبارز
و انقلابی
ایران بايد بکوشند با
الهام از
تاریخ
مبارزاتیای که روز
فرخنده ۸
مارس را رقم
زد، با درسگیری
و آموزش از
رزم کمونیستهای
انقلابی و از
کلارا زتکین،
زن کمونیستی که
نامش بر تارک
جنبش زنان
قرار دارد، مبارزه
خود را برای
تحقق خواستههای
عادلانه خویش
و رفع هر گونه
ستم بر زن پیش ببرند."