احمد نوین:

در گرامیداشت سالگرد روز ۱۶ آذر، روز همبستگی با جنبش دانشجوئی ایران!

ندای آزادیخواهی دانشجویان مترقی، پژواک صدایِ در گلو شکستۀ مردم آزادیخواه ایران است.

از زمان پیدایش دانشگاه تهران، در فقدان احزاب واقعی و مستقل مردمی، غالباً جنبش دانشجوئی در کشور ما، به عنوان دَماسنجِ سیاسی جامعه بوده و به عنوان نبض سیاسی جامعه تپیده است. جنبش دانشجوئی ایران، در مقاطعی سمبل دفاع از آزادی و استقلال کشور و دفاع از حقوق دمکراتیک در کشور ما بوده است.

به طور مثال میتوان؛ به شرکت دانشجویان در جریان جنبش ملی کردن نفت در زمان دولت محمد مصدق، به تظاهرات دانشجویان دانشگاه تهران در ۱۶ آذر ۱۳۳۲ در اعتراض به کودتای ننگین ۲۸ مرداد ۱۳۳۲ امپریالیستها و دربار پهلوی، شرکت دانشجویان در جریان انقلاب ضدسلطنتی، به خصوص در ماههای آخر سال ۱۳۵۷ اشاره کرد.

به علاوه، در مبارزه برعلیه دیکتاتوری و دفاع از آزادی، در ۱۸ تیرماه ۱۳۷۸، دانشگاههای ایران تبدیل به مرکز مبارزین و آزادیخواهان ایران شده بودند! دانشجویان مبارز، دانشگاه تهران را چندین روز به منطقۀ آزادشده تبدیل کرده بودند! شش روزی که ایران را لرزاند و خامنهای را به عجز و لابه واداشت! خامنهای در آن روزها، لرزان از خشم مردم، به نیروهای درندۀخوی حزبالله میگفت؛ "اگر عکسهای من را هم پاره کردند، شما کاری نکنید".

توجه کنید؛ هم در رژیم ستم شاه و هم در رژیم جهل و جنایت اسلامی، همیشه جنبشهای دانشجوئی کشورمان، به خاک و خون کشیده شدهاند. هر دو رژیم پاسخشان به جنبش دانشجویی؛ اعمال خفقان و سرب داغ بوده است. در هر دو رژیم، هر بار که دانشجویان برای رسیدن به حقوق حقهشان و دفاع از آزادی به میدان آمدهاند، زندانهای هر دو رژیم را انباشته از دانشجویان مبارز نمودهاند. آخرین نمونۀ آن پس از نمایش انتخاباتی ریاست جمهوری، بعد از خرداد ۱۳۸۸ است.

اگر در ۲۲ بهمن ۱۳۵۷، دانشجویان، کارگران، زنان، جوانان و ملیتهای ساکن ایران، علیرغم همۀ سرکوبها، توانستند رژیم استبداد و وابسته به امپریالیسم محمدرضاشاهی را به زیر بکشند و "خدایگان شاهنشاه آریامهر" را به گورستان تاریخ بفرستند، علتاش این بود که همۀ بخشهای جنبش، از هم پشتیبانی و حمایت میکردند. جنبش، سراسری بود و عدد بزرگ را به میدان آورده بود.

اگر جنبش دانشجوئی در ۱۸ آذر ۱۳۷۸، با همۀ سراسری بودنش، عاقبت سرکوب شد، علتش این بود، که کارگران، زنان، جوانان و ملیتهای ساکن ایران، به موقع به میدان نیامدند.

متاسفانه در اغلب موارد، جنبشهای حقطلبانه ما مردم، جدا از هم و بدون پیوند با همدیگر است. این رمز بقای رژیم ضددانش، ضدزن، ضدجوانان، در یک کلام رژیم ولایتفقیه و آزادیکش جمهوری اسلامی ایران است.

اکنون، یکبار دیگر ۱۶ آذر فرا رسیده است. دانشجویان مبارز میتوانند؛ با تعمیق گفتمان دمکراتیک، با تعمیق معنای اثباتی جنبش، با تلفیق مبارزۀ مخفی و علنی، با برپائی تظاهرات مسالمتآمیز گریلیائی، نیروهای سرکوبگر رژیم را پراکنده نمایند. بدینوسیله دانشجویان مبارز قادر خواهند بود که روحیۀ مزدوران رژیم را درهم بشکنند.

علاوه بر موارد فوقالذکر، رمز پیروزی جنبش دانشجوئی برای دستیابی به حقوق حقهشان و در دفاع از آزادی و استقلال کشور، پشتیبانی این جنبش از مبارزات کارگران، زنان، جوانان و ملل ساکن ایران و پیوند این مبارزات به یکدیگر است. بدین طریق، جنبش آزادیخواهانه و برابریطلبانه در ایران گسترده و سراسری و جمهوری اسلامی ایران منزویتر خواهد شد.

باتعمیق گفتمان دموکرات، سازماندهی مبارزات مردمی و پیوند آنها به همدیگر و سراسری نمودن آن، عاقبت در موقعیتی مناسب، مردم ایران با تکیه به نیروی خودشان قادر خواهند شد، رژیم سرکوبگر را به زیر بکشند و حق تعیین سرنوشتشان را به دست آورند. به امید فرا رسیدن آن روز.

۶ دسامبر ۲۰۱۱ – ۱۵ آذرماه ۱۳۹۰