اختر کمانگر

به خانواده پنج زندانی سیاسی اعدامشده به ویژه فرزاد عزیزم

خبر کوتاه، اما دردناک و باور نکردنی بود. این خبر کوتاه به وسعت جهان بود. همه رسانههای عمومی این خبر کوتاه را به گوشه و کنار جهان مخابره کردند. در این خبر هولناک آمده بود که در روز یکشنبه ۱۹ اردیبهشت ماه در قتلگاه اوین ۵ زندانی سیاسی، ۵ انسان آزادیخواه و مبارز به اسامی "فرزاد کمانگر، شیرین علمهولی، فرهاد وکیلی، علی حیدری و مهدی اسلامیان" به جرم داشتن فکر و عقیده خلاف جنایتکاران اسلامی حاکم بر ایران به جوخه اعدام سپرده شدند. حاکمان اسلامی این ۵ مبارز راه آزادی را اعدام کردند تا خود زنده بمانند.

من ۴ تن از این عزیزان را ندیدهام و نمیشناختم. اما احساس عجیبی نسبت به آنان بعد از خبر جانباختنشان به من دست داد. فکر میکنم سالها با آنان، با رنج و آزارشان، با زندان، با شکنجه و بیخوابی و سرانجام در واپسین لحظات جانباختنشان، قلبم با قلب آنان میتپید و همراه آنان آخرین نفسهای زندگیم را میکشیدم.

اما در این میان یک استثنا وجود داشت، آنهم وضعیت ویژهای است که نسبت به فرزاد کمانگر عزیزم داشتم و دارم. فرزاد را از کودکی میشناختم. از بستگان نزدیکم بود. هر چند سالها از من کوچکتر و کم سن و سالتر بود، اما از همان کودکی انسانی تیزهوش، دوستداشتی و عمیقا انساندوست بود. زمانی که همراه با همسر جانباختهام "صدیق کمانگر" و چندین تن دیگر از اقوام نزدیک در بخش علنی تشکیلات و پیشمرگان کومهله به فعالیت و مبارزه پرداختیم و از خانه و کاشانه خود آواره شدیم، خانواده فرزاد بهویژه مادر جسور و همیشه مهربانش (دایه سلطنه) برای من و فرزندانم پشت و پناه بود. روزها و شبها در منزل فقیرانه آنان ماندیم و از ما حمایت کرد. فرزاد در دامن چنین مادر مهربان و شجاعی بزرگ شده بود. زمانی که فرزاد، بزرگ و معلم و کوشنده راه خدمت به مردم ستمدیده کردستان شد، امید و آرزوهای زیادی را در مغز کنجکاو و در چشمان تیزهوش او میدیدم.

خبر دستگیری فرزاد در مرداد ۱٣٨۵ به شدت مرا نگران و مضطرب ساخت. خبر صدور حکم اعدام او به اتهامات واهی و ناکرده، بر کوه غم عزیزان از دست رفتهام افزود و بسیار به او فکر میکردم. همیشه از شنیدن خبر مرگش وحشت داشتم. اما نامههای شجاعانهاش از زندان که جلاد و زندانبان را به چالش میکشید، علیرغم نگرانیم از سرنوشت و آینده تیره و تارش، همیشه برایم روحیهبخش و قوت قلب بود. فرزاد دیگر آن فرزاد کوچک نبود، بلکه اسمی به پهنای کردستان، ایران و حتی جهان بود. او دیگر تنها معلم دانشآموزان روستاهای دوردست کردستان و یار زحمتکشان زجردیده نبود، او دیگر تنها "شاگرد صمد بهرنگی و عزتی و عاشق ماهی سیاه کوچولو و پیوستن به اقیانوس نبود"، خودش صمد بود، اقیانوس بود، معلم از درون زندان جهل و تاریکاندیشی و شمع فروزانی بود که در آسمان بیستاره این آب و خاک استبدادزده بر تارک همه میدرخشید.

از یک سو شادی و افتخار به چنین انسان والایی و از سوی دیگر نگرانی و وحشت از آیندهای که نه در دست خودش، بلکه در دست جلادانی بود که دهها و بلکه صدها فرزاد دیگر را به جوخه اعدام سپردند تا خود زنده بمانند، کابوسی بود که همیشه همراهم بود. سرانجام و متاسفانه شادی و امید به دیدار فرزاد عزیز، جای خود را به غم و اندوه بزرگ و جانکاه داد. مرگ باورنکردنی او را شنیدم و در سوگش ساعتها تنها گریستم و گریستم. باید بگویم که عزیزان زیادی را در نبرد علیه جمهوری جنایتکار اسلامی و در راه رهایی بشریت از دست دادهام. فرزاد دوازدهمین و کوچکترین آنان بود که مرگش سنگینتر از کوه "شاهو" بر شانههایم سنگینی میکند. اما قامتش، استقامت و پایداریش، محکمتر از کوه "شاهو"، نه تنها در قلب من، بلکه در دل شاگردانش، در دل مردم آزادیخواه کردستان و ایران و در دل میلیونها انسانی که در سراسر جهان از شنیدن خبر مرگش سوگوار شدهاند، بر جای خواهد ماند.

در پایان این غمنامه، تسلیت و ابراز همدردی عمیق خود را با خانواده و بستگان ۵ زندانی سیاسی جانباخته روز یکشنبه ۱۹ اردیبهشت ماه در زندان اوین ابراز میدارم و خود را در غم و اندوه آنان شریک میدانم. از راه دور دستان مهربان دایه سلطنه عزیز را که همیشه عکس فرزاد گرامی را در سینهاش میفشرد، میبوسم و برایش امید صبر و تحمل این غم جانکاه را همراه با دیگر اعضای خانواده دارم.

دایه سلطنه عزیز!

فرزاد اکنون دیگر تنها فرزند تو نیست، بلکه هزاران مادر و خواهر دیگر نیز عکس او را همچون گردنبند محبت و دوستی بر گردنهای خود خواهند آویخت و یادش را برای همیشه جاودانه نگاه خواهند داشت.

یاد فرزاد عزیزم و یارانش برای همیشه گرامی باد!

اختر کمانگر، استکهلم، ۲۰/۵/۲۰۱۰