ی. صفایی:

الهۀ مرگ

نجوا کن

بر دل شکستهام!

سینهام سرشار از شقایقهای پژمرده است

و پرواز پرندگان

در این ساحل بیتفاوت

مرگ را به انتظار نشسته است.

در این حصار پر از تیغ

گردن به روزگارش باید سپرد؟

تا نسترنهای بیبرگ

غزلهایشان را

در شکفتنی گلخون

سرودی دوباره بخوانند؟

مرگی سیاه

بودن عقاب را

در شکفتن هر بهار

انکار میکند

و الهه مرگ

میخندد به تو…. به من.....

یکم آگوست ۲۰۱۱