سوما کاویانی:

بیا تا با ھم خطر کنیم!

دلم گرفتہ است
دلم خیلی گرفتہ است
انگار غریقی کہ در مردابی.
ھی دست میزنم و دست میزنم
ھی میروم فروتر.

دلم گرفتہ است
خیلی گرفتہ است
من تنھایم و خاطرات

ریزش کھکشانھا
کھکشانھا فرو میپاشند
و یک ستارہ در افق سیاہ گم میشود.
در جستجویش به سوی لایتناھی پرواز میکنم
لیک نمییابمش
و من ھمچنان در پروازم
بال میزنم، بال میزنم، بال میزنم
و در نھایت تبدیل میشوم به یک سایہ
بیبو
بیخاصیت.
آہ چہ کریہ
سایہ سرگردان آرزوھا
بیآنکہ رسد به جایی
برمیگردد، در تاریکی تحلیل میشود
ستارہ روشن در کدامین انتھا رفت
کہ در ماتماش سایہ سیاہ شد.

٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭

آہ آہ آہ
یک بیگبَنگ دگر را در انتظارم
تا بار دیگر تولد یابم.
ای آسمان
در کدامین عمق تو فرو رفتہام
کہ پایم به زمین نمیرسد؟
چقدر از زمین فاصلہ دارم؟
زمین من کجاست؟
چرا چنین در خلائم
آہ ۔ ۔ ۔ به کجا رسیدہام؟
این چراغھا چرا سرخاند؟
راه پرواز را بستہاند
صرف خطر است
خطر
خطر

٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭

دلم گرفتہ است
دلم خیلی گرفتہ است
آنچنان کہ وسعت آسمان جال عنکبوت شدہ است برایم
تنگ، تار، تیرہ
و اندوه ناشناختہای خونم را میمکد
آہ۔ ۔ ۔ ۔ این کابوس است یا رویا؟
کہ کھکشانھا از ھم میپاشند
و انبوھی ستارہ بر سرم میریزند
و من زیر باران ستارہھا غرق میشوم
ستارہھای آتشین.
من زیر باران ستارہھا برھنہ میسوزم
باید از جادہای کہ بہ بینھایت رساندمان عبور کنیم
گرزھای آتشین بہ اطراف ماست
لیک باید بہ پیش رفت.
آری ۔ ۔ ۔

خطر، صرف خطر
اما۔ ۔ ۔ ۔
با خطر است کہ میشود به سوی آرزوھا بال کشید.
با خطر میشود پرواز را آموخت.
با خطر میشود آسمان را صاف کرد.
و پا بہ پلہھای آرزوھا نھاد.
با خطر میشود برای صاعقہ آینہ گذاشت.
تا خودش بسوزد، آنچنان کہ میسوزاند.

آری ، آری ، آری
با خطر میشود ستارہ روشن آزادی را به دست آورد.
با خطر میشود جالہ کبود عنکبوت را از ھم درید.
با خطر کردن است کہ آسمان امیدھا و آرزوھا صاف میشود.

٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭

بیا  و از آتش نترس.
بیا، بیا، بیا
بیا ای عزیز من
بیا دستم بگیر تا با ھم پرواز کنیم
بیا دستم بگیر تا با ھم خطر کنیم
ای ھمراہ و ھمسفر.

بیا تا از خط ممنوعہھا پرواز کنیم
بیا تا آسمان خاطر خویش صاف کنیم
بیا تا راھی به سویی روشناھیھا باز کنیم.

۱۰ آگوست ۲۰۱۱، ۱۹ مرداد ۱۳۹۰