سوما کاویانی:

آسمان من

او به من گفت این میھن دگر از آن من نیست

چون من رھایش کردہام

چون مھاجر شدم و آوارہ

چون در آغوش پُرمھرش جان ندادم

چون در دامنہھای سبزش خاک نشدم

اشکم جاری میشود

و از نوک مژگانم خوشہ خوشہ

خون دلم میریزد

چہ زود حکمش را صادر کرد بیآنکہ

لحظہای بیندیشد بہ مجبوریم

آہ ۔ ۔ ۔ ۔

وطن، وطن، وطن

ای بہ خاک و خون غلطیدہی من

ای کھربای کھن

کہ دد و دیوان را به خود کشیدہای

وطن ای وطن

کہ به جسم پارہپارہات ھزاران

دست آغشتہ بہ سیاھی

آغشتہ بہ میکروب خیانت

زخمھایت را میگشایند

و افعیوار

در جستجوی قلب مھربان تو اند

کہ ذرہھای جانت را بہ توبرہی سرمایہ میریزند

آہ ۔ ۔ ۔ ۔ ۔

وطن، وطن، وطن

نمیداند این نااندیش کہ در خون تو من غلطیدہام

به من میگوید من نازنم

چو میھن به دست اجانب سپردہام

میگویم:

آہ ۔ ۔ ۔ ۔ ای دوست، ای رفیق، ای یار

تو چہ میدانی چہ میکشم از درد دوریش

و چگونہ قلب من با ھر ذرہی خاکم به تاراج میرود

تو چہ میدانی کہ من

شب ھا تا صبح

به یادش ستارہھا چیدہام

تو چہ میدانی ای دوست، ای رفیق، ای یار

کہ ۲۸سال است سرزمین مادریم را ندیدہام

کہ در فراقاش گریستہام

تو چہ میدانی کہ فریاد خاموش او

پردہھای گوشم را خراش دادہ است

کہ ھمیشہ طفل یتیماش

مرد و زن گرسنہ و برھنہاش

پیرمرد و پیرزن خمیدہاش

قریہھای فروریختہاش

کشتزاران پامال شدہاش

کابوس شبھای تارم بودہ است

آری ای دوست، ای رفیق و ھمراہ

۲۸ سال است کہ دوریش را خون گریستہام

با بمبھای ساختہ دست امپریالیستھا

بمباران شدم

با طفلان به خاک غلطیدم

با  نوعروسان بہ خون غلطیدم

با ھزاران بیگناہ پارچہپارچہ شدم

در حملہھای انتحاری

در مینھای زمینی

گاہ به دست خود، گاہ به دست اجانب

پارہپارہ گشتم

به خاک غلطیدم

غرق خون شدم

بی دست و پا شدم

مردم، مردم، مردم

آہ  ۔ ۔ ۔ ۔ ۔ ای غارتگران

آہ ۔ ۔ ۔ ۔ ۔ ای بانیان  ترور و جھل و تباھی

ای کرکسان پلید و مردہخوار

نفرین من بر شما و نفرت مردمم

شما دیوان سیریناپذیر سرمایہ

شما کہ از سر پنجہھای کثیفتان

خون میچکد

نفرین و نفرت بر شما

بر این عطش سیریناپذیرتان

کہ با این ھمہ انبار سرمایہ

ھنوز ھم زالووار

بر جسم ستمکشان چسبیدہاید

بر این انسانی کہ جز پوست استخوان نماندہ چیزیش به جا

و این زمین کہ از عطش شما خشک خواھد شد

خواھد مرد ۔

آہ ۔ ۔ ۔ ۔ ۔

ننگ و نفرت بر شما

و تو ای ارتجاع مرگت باد

کہ مادرت را میفروشی و فخر میکنی

ننگت باد

ای لاش خوار ننگت باد، ننگت باد

و تو ای دوست، ای رفیق و ھمرزم

کہ به من میگویی آسمانم آبیست چو تبعیدیم

نہ عزیز من نہ۔ ۔ ۔ ۔

نہ رفیق، آسمان من سرخ است و آتشین کہ سرختر باد و آتشینتر

۵ سپتامبر ۲۰۱۱