رضا بایگان

جیوه

سِر آینه کسی میداند

که چون جیوه، نرم شده،

خوشرقص شود

لغزنده، روان

جیوه شود،

جیوه

و بر پیکر صیقلشدهی

شیشهی بیرنگ

بنشیند آرام .

سِر آینه کسی میداند

که از جیوه بیاموزد درس .

پسِ آینه بگیرد جای

چون سنگ شود پا برجا

و آرام بماند، تا آینه هست .

مرگ آینه،

خُردی پیکر آهن شدهاش باشد و

پایانش .

سِر آینه کسی میداند

که سکوتی دارد

همچونان جیوه

که آهن شده،

سرد

پس اندام یک دستِ، آن شیشهی صاف

که آینه شدست با جیوه،

نشسته است آرام .

سرِ آینه کسی میداند

که تصویر روشن شده در آینه را

حفظ در خود کندش،

همه عمر .

راز پنهان شده در آینه را

جیوه میداند و بس .

روزهای اول سال ۱۳۹۰

رضا بایگان ـ المان