صنایع سنگین ایران یک به یک در حال ورشکستگی

کارگران شرکت واگن پارس امروز سالن غذاخوری این کارخانه را با خاک یکسان کردند

بعد از اعلام ورشکستگی شرکت آونگان و بسته شدن دربهای این کارخانه شمارش معکوس برای ورشکستگی کامل شرکت واگن پارس و دیگر کارخانههای بزرگ صنعتی شهر اراک آغازشده است.

کارخانه ی واگن پارس که در زمینه ی تولید واگنهای راهآهن و مترو فعالیت دارد و زمانی ضمن مصارف داخلی تولیدات خود را به کشورهایی نظیر سوریه، اندوزی و غیره صادر میکرد اکنون مدت سه ماه است که حقوق کارگران خود را پرداخت نکرده است و مدیر عامل آن در سخنرانی خود برای کارگران این کارخانه تاکید کرده است که: "هیچ پولی برای پرداخت حقوق عقبافتادهی آنها وجود ندارد و کسانی که نمیخواهند به کار در این کارخانه ادامه دهند میتوانند از این کارخانه بروند!"

لازم به ذکر است دو کارخانهی مهم دیگر کشور یعنی شرکت ماشینسازی اراک و شرکت آذر آب نیز به زودی رسما اعلام ورشکستگی خواهند کرد. به دستور مقامات امنیتی مدیران این دو شرکت در تلاش هستند تا اعلام ورشکستگی این دو کارخانه را به تاخیر انداخته تا از همزمانشدن اعتراضات کارگری احتمالی در این دو کارخانه با دیگر کارخانههای ورشکسته جلوگیری کنند.

تمام کارخانههای بزرگ صنعتی در حال پاکسازی نیروهای قراردادی خود هستند و حتی کارگران ماهر قراردادی با بیش از ۱۵ سال سابقهی کار نیز در بین اخراجیها قرار دارند. مدیران غولهای صنعتی ورشکسته به کارگران رسمی خود فشار آوردهاند که با قبول بازنشستگی پیش از موعد از کارخانهها خارج شوند.

امروز کارگران شرکت واگن پارس بعد از سه ماه کار بدون حقوق و چندین اعتراض نمادین تمام شیشهها، میزها، صندلیها، تابلوها و دیگر وسایل سالن غذاخوری این کارخانه را شکستند. این اعتراض از حرکت سادهی کوبیدن قاشقها بر روی میزها قبل از صرف نهار شروع شد و به دلیل بیتوجهی مدیران این شرکت و تهدید کارگران توسط حراست این کارخانه به خشونت کشیده شد.

هم اکنون کارخانههای بزرگ برای کاهش هزینهها دست به حذف غذا و سرویس رفت و آمد خود کردهاند و شرکت بزرگی همچون آذر آب برای تعویق اعلام ورشکستگی در هر ماه فقط مبلغ ۲۰۰ هزار تومان به حساب کارگرانش واریز میکند و این در حالی است که شرکت واگن پارس حتی از واریز این مبلغ نیز به حساب کارگران خود ناتوان است.

سیاستهای اصل ۴۴ نظام و شتابزدگی دولت احمدینژاد در واگذاری شرکتهای بزرگ به بخش خصوصی سبب شده است شرکتهای با ارزش سابقاً دولتی با قیمتی کمتر از قیمت واقعی آنها (در موارد متعددی حتی نصف قیمت واقعی) به کسانی فروخته شود که اغلب از وابستگان سپاه پاسداران هستند و هیچگونه سابقهی کار اقتصادی و مدیریتی در کارنامهی خود ندارند. صاحبان این شرکتها از آنجا که در فضای دلالی رشد کرده و قدرت مالی پیدا کردهاند ترجیح میدهند تا سریعا با فروش ماشینآلات و زمین این کارخانهها به قیمت روز در مدت کوتاهی سودهای میلیاردی به دست آوردند. این امر سبب شده است که تاکنون هزاران نفر از کارگران این کارخانهها اخراج و بیکار شوند.