اشرف دهقانی:

قتلعام سال ۶۷ جنايتی که هرگز فراموش نبايد شود!

بيست سال از قتلعام زندانيان سياسی در سال ۶۷ به دست جنايتکاران حاکم بر ايران گذشت. يادآوری اين جنايت بزرگ در طول بيست سالی که از آن میگذرد خشم و کين بازماندگان را که هنوز از چشمانشان خونابه روان است دو چندان ساخته و ضرورت مبارزه برای مجازات آمرين و عاملين اين جنايت کمنظير را هر چه بيشتر در مقابل انسانها و نيروهای مبارز و انقلابی قرار میدهد.

بيشک کشتار زندانيان سياسی در سال ۶۷ يکی از ننگينترين صفحات تاريخ سراسر جنايت رژيم جمهوری اسلامی میباشد. رژيمی که در طول همه سالهای حاکميتش نشان داده است که برای حفظ قدرت خود از توسل به هيچ جنايتی دريغ نمیورزد.

در سال ۶۷ سردمداران جمهوری اسلامی با برپائی حمام خونهائی در زندانهای سراسر کشور دسته دسته زندانيان اسير را به دار آويختند و سرکوب سيستماتيکی را که در سال ۶۰ آغاز شده بود را به اوج خود رساندند. آنها با ارتکاب به چنين جنايتی به خيال خام خود میخواستند سکوت قبرستانی بر ايران حاکم ساخته و همچون سلف خود شاه جنايتکار، ايران را "جزيره ثبات و امنيت" قلمداد کنند. اما ديديم که چه زود خون آن عزيزان پرچم مبارزه شد و با اوجگيری اعتراضات و شورشهای مردمی در همان دوره، تودهها تودهنی محکمی به دهان ياوگويان حاکم بر کشور زدند. رژيم جمهوری اسلامی هنوز هم میکوشد از طريق مبلغين ريز و درشت خود چنين جلوه دهد که اين همه قساوت و جنايت حاصل قدرقدرتی وی بوده است. در حاليکه کشتار زندانيان اسيری که در سياهچالهای يک ديکتاتوری به زنجير کشيده شدهاند نه تنها نشانه قدرقدرتی نيست بلکه خود به آشکاری عجز و ضعف جمهوری اسلامی در خاموش کردن آتش مقاومت زندانيان سياسی را نشان میدهد. اين جنايت گواهیست بر اين واقعيت که آن زندانیان مقاومی که در طول سالها زندان و گذار از راهروها و دهليزهای مرگ و شکنجه تجربه اندوخته و به مبارزينی با تجربه که به حق بايد آنها را "فولادهای آبديده" ناميد تبديل شده بودند، در تمام اين سالها چون تيری در قلب جمهوری اسلامی فرو رفته بودند. فولادهای آبديدهای که حتی فکر آزادی آنها و حضورشان در ميان مردم رعشه بر اندام جنايتکاران حاکم میانداخت. به واقع همين واقعيت، راز قتلعام سال ۶۷ را بازمیگويد.

کشتار سال ۶۷ با همه رنج و غمی که برای ما دارد اما در عين حال بيانگر اين نيز میباشد که دژخيمان حاکم بر ايران عليرغم همه جناياتشان در دهه ۶۰ و عليرغم اينکه با توسل به توابين زندگی را حتی در چهار ديواری زندان نيز برای زندانيان سياسی به جهنم تبديل کرده بودند اما هر گز نتوانستند مقاومت زندانيان سياسی مقاوم اين فرزندان قهرمان مردم ما را درهم بشکنند و اين زندانيان در سراسر سالهای ۶۰ در شرايطی که وفادارماندن بر اعتقادات و باورهای مبارزاتی جز شکنجه و مرگ پاسخ داده نمیشد، با نه گفتن به خواستهای اهريمنان حاکم مقاومت و پايداری مردم ما در مبارزه با رژيم مدافع سرمايهداری وابسته را پژواک دادند. فريادی که هنوز هم در گوشها در طنين است، فريادی که از ابعاد وسيع و گسترده مقاومت مردم ما در مقابل ظلم و ستم حکايت میکند.

در سالگرد اين رويداد تلخ بکوشيم اين فرياد خاموشنشدنی را با قدرت هر چه بيشتری به گوش جهانيان رسانده و آرمانهای مردمی و انقلابی آن عزيزان را پاس داريم. اجازه ندهيم که آمرين و عاملين اين جنايت با تکيه بر گذشت زمان ساز "بخشيدن" و "فراموش" کردن سر داده و ضرورت مبارزه جهت مجازات سردمداران جمهوری اسلامی در فردای سرنگونی اين رژيم را کمرنگ و بیفايده جلوه دهند.

جاودان باد خاطره تمام شهدائی که قهرمانانه تا پای مرگ با دشمن جنگيدند!

نابود باد رژيم وابسته به امپرياليسم جمهوری اسلامی!

اشرف دهقانی

شهريور ۱۳۸۷