نادر ثانی

گزارشی از تظاهرات بر علیه رژیم سرکوبگر جمهوری اسلامی در استکهلم، سوئد

روز شنبه ۳ مرداد ۱۳۸۸ (۲۵ ژوئيه ۲۰۰۹) در اعتراض به سرکوب وحشيانه اعتراضات مردم و بازداشتهای گسترده اخير در ايران از طرف نيروهای چپ و راديکال متشکل در "ستاد حمایت از مبارزات مردم ایران در استکهلم" تظاهرات باشکوهی در ميدان سرگل Sergelstorget در استکهلم، سوئد، برگزار شد.

اين حرکت اعتراضی از حدود ساعت ۳ بعد از ظهر شروع شده و تا ساعت ۵ ادامه داشت و در اين فاصله بیش از ۵۰۰ نقر با سر دادن شعارهائی خواهان آزادی فوری زندانيان سياسی و برچیده شدن بساط حکومت زور و شکنجه جمهوری اسلامی شده و به سخنرانی سخنرانان گوش دادند. باندرولها و پرچمهای سرخ تظاهرکنندگان که اکثرا از فعالين سازمانهای چپ و يا دوستداران آنها بودند فضای مبارزاتی خاصی به ميدان مرکزی شهر داده بود . فرياد "مرگ بر جمهوری اسلامی" تظاهرکنندگان به روشنی تمام نشان میداد که آنها نه به امکان اصلاح جمهوری اسلامی دل بستهاند و نه در مورد اين واقعيت که شرط تحقق مطالبات تودهها نابودی رژيم دار و شکنحه جمهوری اسلامی با هر جناح و دسته میباشد توهمی دارند. سازمان هواداران چريکهای فدائی خلق ايران در سوئد با برافراشتن آرم سازمان يکی از نيروهای شرکتکننده در اين حرکت مبارزاتی بود.

با توجه به اين واقعيت که از قبل اعلام شده بود که پس از پايان اين تظاهرات قرار است در همين محل تظاهرات ديگری برگزار شود که برگزارکنندگان و دستاندرکاران آن رسما اعلام کرده بودند مخالف سر دادن شعار"مرگ بر جمهوری اسلامی" میباشند، بخش بزرگی از شرکتکنندگان در تظاهرات ما پس از پايان آن در محل باقی ماندند تا ببينند چرا و چگونه در شرايطی که مردم ایران با وجود اختناق موجود در کشور و زير ضربات چوب و باتوم و در مقابل باران گلوله فرياد نابودی اين رژيم را سر میدهند، عده ای در خارج از کشور حاضر به دادن اين شعار مبرم نيستند. این رفقا میخواستند همزمان تلاش خود را به کار برند تا شعارها و روند حرکت را تا سرحد امکان رادیکال سازند. پس از اينکه تجمع دوم شکل گرفت حضور سبزها، سلطنتطلبان، توده ای – اکثريتیها، نیروهایی که با هر باد میروند و افرادی که برای خودنمایی و "مطرح بودن" بیپرنسیپی را پرنسیپ خود کردهاند، بسیار چشمگير بود. از همين جا هم میشد فهميد که چرا آنها مخالف مرگ جمهوری اسلامی هستند.

با شروع تظاهرات رفقائی که از تظاهرات پیشین باقی مانده بودند شروع به سر دادن شعارهای مرگ بر جمهوری اسلامی و آزادی زندانیان سیاسی کردند. جالب أنجا بود که نخستین سخنران ایرانی مراسم (یکی از افرادی که در خلال مدتی در اعتراض به عملکرد جمهوری اسلامی در بالای همان میدان اعتصاب غذا کرده بودند) در پايان صحبت خود شعارمرگ بر جمهوری اسلامی را فرياد زد. پس از مدتی اين امر از جانب يکی از سخنرانان سوئدی نیز تکرار شد. رفقای ما نیز بار دیگر شروع به سر دادن شعارهای مرگ بر جمهوری اسلامی و آزادی زندانیان سیاسی کردند که با استقبال بخش بزرگی از جمعيت مواجه شد و بار ديگر روشن شد که نابودی قطعی جمهوری اسلامی عليرغم همه تشبثات خاننين اکثريتی- تودهای و همصفهای اصلاحطلبشان خواست قلبی اکثريت مردم ايران میباشد. نکته جالب ديگراين بود که با اينکه حرکت نیروهای چپ با سکوت رسانههای غربی مواجه شد، اين حرکت که افراد بیشتری را جمع کرده بود وسيعا به وسيله اين رسانهها پوشش داده شد.

نادر ثانی

۵ مرداد ۱۳۸۸- ۲۷ ژوئيه ۲۰۰۹