اطلاعیه كانون نويسندگان ايران (در تبعید)

شاملو هنوز زنده است

یادبود دوازدهمین سالگشت درگذشت احمد شاملو

وقتی نه تنها شعرهای شاملو؛ بلکه حتی کتابهایی که از شاعر سخن میگویند را نیز در حکومت تبهکاران جمهوری اسلامی سانسور میکنند و آخرین اثری را که «من درد مشترکم» نام دارد و به بازخوانی «پنجاه سال تاریخ معاصر از پنجره شعر شاملو» پرداخته، ٥ سال در تاریکخانه اداره سانسور نگه میدارند؛ طبیعیست که شاملو نه تنها زنده است و پاسداران تباهی و نابکاری از او میترسند؛ بلکه او نیز، هم چون گذشته، به وظیفه دشوار پیکار با آدمکشی و خفقان و بیدادی که بیش از سی سال در جامعه ایران جریان دارد ادامه میدهد.

جان شاملو، همواره برای آزادی انسان و دوستی و رهایی از هرگونه ستم فردی و اجتماعی تپیده است. شعر شاملو جریان گرم خون زندگیست و همین است که وجود شاملو هنوز و همچنان بر گرایشی که میخواست و میخواهد از در سازش با پاسداران جهل و خرافات برآید غلبه دارد و آن را از کجروی نجات میبخشد.

کانون نویسندگان در ایران، در یادنامهای برای شاعر بزرگ مینویسد؛

«دوم مردادماه سالگرد درگذشت شاعر بزرگى است كه اكنون بيش از هر زمان ديگر حضور زنده او را حس میكنيم؛ شاعر بزرگى كه همه هستى شعری خود را وثيقه كار شاعرانه سترگى كرد كه به نيروى تخيّل خلاق و گرهخوردگی عاطفی قدرت معنوى و خواست آزادی، جهانى آفريد كه در آن نشانى از نفرت و ديگركشى و نابرابرى نيست، جهانى چنان دلانگيز و رعنا كه شايسته آزادترين انسان است؛ شاعرى بزرگ كه در همه عمر نه از تلخى و گزندگی واقعيت گريخت و نه به يوغ بندگی واقعيت گردن نهاد.»

شاملو انسان آزادهایست که همچنان بر تارک افق چشم دوخته و سرود آزادی سر داده است.

یادش گرامی باد.

هیئت دبیران کانون نویسندگان ایران (در تبعید)

٢٢ ژوئیه ٢٠١١